In the Spirit of Fantasy and Sci-Fi

Jordan Rudess is arguably Dream Theater’s hardest-working musician. Although the band has been busy recently recording an album and preparing for tour, the keyboardist has found time to prepare a solo album, Permission To Fly, and to participate in Steve Morse’s Dixie Dregs tour.

Interview with Jordan Rudess

Very Long Evenings

Wiesław Weiss: To what extent do you think Mike Portnoy’s return has affected Dream Theater?

Jordan Rudess: A huge one. Mike isn’t just a great drummer. He also has many other skills, especially compositional talent and a conceptual approach to his music, as well as a tremendous creativity in its visualization. Even while working on Dream Theater’s new album, which will be released next year, he demonstrated that he is an artist who is involved in every aspect of the band’s creative activity. At first, of course, he was very cautious. Since he hadn’t been in the band for a long time, he was careful not to do anything that might be perceived by the others as imposing his own ideas. It wasn’t necessary, because we welcomed him with open arms and actually encouraged him to give his all. We knew the band would only benefit from what Mike could bring. And I think that once people listen to the album, they’ll immediately see his artistic contribution, all the wonderful things he brought to the table.

WW: Can we expect a concept album?

JR: We don’t want to reveal any details yet, but I can say that once people listen to the album, they’ll immediately see that the way it was created had a conceptual edge, which was obviously Mike’s contribution.

WW: Do you think the split with Mike in 2010 was inevitable?

JR: He wanted to leave. Simply.

WW: But he told me himself that he really just wanted to take a break.

JR: So be it. [laughs] We didn’t want to interrupt Dream Theater’s career.

WW: You’re starting your 40th Anniversary Tour soon...

JR: ...and it’s shaping up to be a great tour. The fans are very excited to see the core lineup again – with Mike Portnoy. We can’t wait for these shows either. These will be long evenings of Dream Theater music. One of Mike’s talents is the ability to create setlists, and we entrusted him with this task. I can assure all fans going to the November concert in Łódź that he’s come up with a really interesting program, which we’re already rehearsing [Mike told us the program wasn’t ready, but the conversation with Jordan took place a month later – Ed.].

WW: Won’t you reveal what you’ll be playing?

JR: No, we’ve decided to keep all the details secret – until the first show of the tour. I can only say that the setlist covers different periods of Dream Theater’s career. And since Mike understands perfectly what the fans expect, he chose, above all, the most beloved songs from all our classic albums.

WW: You joined Dream Theater in 1998. What role do you think you played in their artistic development?

JR: I joined the band at a difficult time in its history. They brought me in because they thought my skills as a keyboardist and composer could help them move forward. And I brought new elements to Dream Theater’s music: references to styles previously unheard of in their music and a more orchestral sound. This can already be heard on the album Metropolis Part 2: Scenes From A Memory, which gained immense popularity and continued to propel their career forward.

WW: Have you read Peter Orullian’s novel Metropolis Part 2: Scenes From A Memory, which will be released in October?

JR: Peter, as you probably know, is a friend of ours. He’s worked with us in the past [he wrote novels based on Jordan’s Wired For Madness albums and, with John Petrucci, Dream Theater’s The Astonishing – Ed.]. And we were very excited about his idea of ​​writing a book based on the story presented in Metropolis Part 2: Scenes From A Memory, expanding on it, especially since he’s a great author. But I’ll read his work when it’s released.

Great Anti-War Songs

WW: You recently recorded another solo album – Permission To Fly. How did you find the time? Dream Theater was busy working on their own album.

JR: I recorded it earlier. I had some free time before we started writing new Dream Theater material.

WW: Joe Payne sings on the album. I was a little surprised that you chose an Englishman, who sings with a slightly different accent than American vocalists. How did you find him?

JR: Roie Avin from The Prog Report recommended him to me. I listened to his albums, and he was the vocalist for The Enid, among others. And I thought: what a wonderful voice! I called him and proposed a collaboration. He agreed, which I was very pleased about, because it’s not easy to find a vocalist with a beautiful sounding voice these days – most young people sing like Cookie Monster from Sesame Street. Joe met my expectations, did a fantastic job, and turned out to be a musician with immense knowledge and, last but not least, a charming person. And the fact that he’s English? You know, I would hire anyone with the right voice, regardless of nationality. But it’s a pleasure to work with British musicians – English drummer Darby Todd [known from Devin Townsend’s band and The Darkness – Ed.] also played on the album – because English prog rock, the music of Emerson, Lake & Palmer, Pink Floyd, King Crimson, and Gentle Giant, has always been one of my main influences. American guitarist Steve Dadaian and young Chilean guitarist Bastian Martinez also participated in the sessions.

WW: Your daughter Ariana wrote all the lyrics for Permission To Fly...

JR: ...who knows exactly what I want: something in the spirit of fantasy and sci-fi, with a specific atmosphere. But while writing these stories, she also had before her eyes the turbulent events that have shaken the world in the last two or three years, like the Russian invasion of Ukraine. She fed on them.

WW: Speaking of the Russian invasion of Ukraine, as a Pink Floyd fan, weren’t you disappointed by Roger Waters’s statements on the subject?

JR: I was disappointed. And I still have to consider whether it’s worth revisiting his music. As a fan, I’d prefer he didn’t get so involved in politics – no matter what his views are – because I’d like to continue enjoying his music, and what he’s been doing lately makes that very difficult for me.

WW: Tell me, do you have a favorite anti-war song?

JR: ‘Give Peace A Chance.’ John Lennon wrote great anti-war songs, right?

Somewhere in the Backroom

WW: You recently reconnected with Steve Morse’s band, the Dixie Dregs, in which you played years ago.

JR: I went on tour with him, and it was a great pleasure. Although I had to spend a lot of time getting to know his music. I did that while working on the Dream Theater album. I’d wake up early in the morning and practice Dixie Dregs songs, then go to the studio. It was a really crazy situation, but it was worth it because I had a great time on tour with Steve. It’s no secret to fans that he’s had wrist problems, but he still plays wonderfully.

WW: You were a member of Dixie Dregs when Deep Purple asked Steve to join them. Do you remember that?

JR: I remember a concert they went to, to see him play live. Everyone was excited: “Oh, there are guys from Deep Purple in the audience!” And after the show, Steve met them backstage somewhere – I don’t remember who represented the band, but I think one of them was Roger Glover. Of course, we were thrilled that Steve was being given the opportunity to join Deep Purple.

WW: Do you think he made the right decision? He hadn’t played hard rock before.

JR: He’d been playing with them for so many years! So he seemed to fit in with Deep Purple. [laughs]

Interview: Wiesław Weiss

Original text

W Duchu Fantasy I Sci-Fi

Jordan Rudess jest chyba najbardziej pracowitym muzykiem Dream Theater. Chociaż zespół był ostatnio zajęty nagrywaniem płyty i przygotowaniami do trasy, klawiszowiec znalazł czas na przygotowanie solowego albumu Permission To Fly i udział w trasie grupy Dixie Dregs Steve’a Morse’a.

Rozmowa Z Jordanem Rudessem

Bardzo Długie Wieczory

Wiesław Weiss: Jak myślisz, w jakim stopniu powrót Mike’a Portnoya odcisnął się na Dream Theater?

Jordan Rudess: W ogromnym. Mike to przecież nie tylko świetny perkusista. Ma również wiele innych umiejętności, zwłaszcza talent kompozytorski oraz koncepcyjne podejście do tworzonej muzyki, a poza tym ogromną pomysłowość w jej wizualizacji. Już podczas pracy nad nową płytą Dream Theater, która ukaże się w przyszłym roku, pokazał, że jest artystą angażującym się w każdy aspekt twórczej aktywności zespołu. Z początku oczywiście był bardzo ostrożny. Ponieważ nie grał w zespole od dawna, uważał, żeby nie zrobić niczego, co mogłoby przez pozostałych zostać uznane za narzucanie własnych pomysłów. Niepotrzebnie, bo przyjęliśmy go z otwartymi ramionami i wręcz zachęcaliśmy, by dal z siebie jak najwięcej. Wiedzieliśmy, że zespól tylko skorzysta na tym, co Mike może wnieść. I myślę, że kiedy ludzie posłuchają już płyty, natychmiast dojrzą jego artystyczny wkład, te wszystkie cudowne rzeczy, które wniósł.

WW: Możemy spodziewać się concept albumu?

JR: Nie chcemy jeszcze zdradzać żadnych szczegółów, ale mogę powiedzieć, że kiedy ludzie posłuchają już płyty, natychmiast dostrzegą, że sposób, w jaki powstawała, miał w sobie coś konceptualnego, co było oczywiście wkładem Mike’a.

WW: Myślisz, że rozstanie z Mike’em w 2010 roku było nieuniknione?

JR: Chciał odejść. Po prostu.

WW: Ale on sam powiedział mi, że tak naprawdę chciał jedynie zrobić sobie przerwę.

JR: Niech i tak będzie (śmiech). My nie chcieliśmy przerywać kariery Dream Theater.

WW: Już wkrótce zaczynacie 40th Anniversary Tour...

JR: ...i zapowiada się wspaniała trasa. Fani są bardzo podekscytowani tym, że znowu zobaczą najważniejszy skład – z Mike’em Portnoyem. My też nie możemy się już doczekać tych koncertów. To będą bardzo długie wieczory z muzyką Dream Theater. Jednym z talentów Mike’a jest umiejętność tworzenia setlist i właśnie jemu powierzyliśmy to zadanie. Mogę zapewnić wszystkich fanów, którzy wybierają się na listopadowy koncert w Łodzi, że wymyślił naprawdę interesujący program, który ogrywamy już na próbach (Mike mówił nam, że ten program nie jest gotowy, ale rozmowa z Jordanem odbyła się miesiąc później – red.).

WW: Nie zdradzisz, co zagracie?

JR: Nie, zdecydowaliśmy się trzymać wszystkie szczegóły w tajemnicy – aż do pierwszego koncertu trasy. Mogę tylko powiedzieć, że setlista obejmuje różne okresy działalności Dream Theater. I że Mike rozumie doskonale, czego oczekują fani, wybrał więc przede wszystkim najbardziej lubiane utwory z wszystkich naszych klasycznych albumów.

WW: Dołączyłeś do Dream Theater w 1998 roku. Jak myślisz, jaką rolę odegrałeś w jego rozwoju artystycznym?

JR: Dołączyłem do zespołu w trudnym okresie w jego historii. Ściągnęli mnie, bo uważali, że moje umiejętności jako klawiszowca i kompozytora mogą pomóc im zrobić krok do przodu. I wniosłem do muzyki Dream Theater nowe elementy: nawiązania do stylów, których wcześniej nie było w jego muzyce, oraz bardziej orkiestrowe brzmienie. Słychać to już na albumie Metropolis Part 2: Scenes From A Memory, który zyskał ogromną popularność i nadal jego karierze rozpęd.

WW: Czytałeś już powieść Petera Orulliana Metropolis Part 2: Scenes From A Memory, która ukaże się w październiku?

JR: Peter to, jak pewnie wiesz, nasz przyjaciel, współpracowal już z nami w przeszłości (napisał powieści na podstawie płyt Wired For Madness Jordana i, razem z Johnem Petruccim, The Astonishing Dream Theater – red.). I z wielką ekscytacją podeszliśmy do jego pomysłu napisania książki na podstawie historii przedstawionej na Metropolis Part 2: Scenes From A Memory, wzbogacenia jej, zwłaszcza że jest świetnym autorem. Ale przeczytam jego dzieło, kiedy się już ukaże.

Świetne Piosenki Antywojenne

WW: Nagrałeś niedawno kolejną płytę solową – Permission To Fly. Jak znalazłeś na to czas? Dream Theater był przecież zajęty pracą nad własnym albumem.

JR: Nagrałem ją wcześniej. Miałem trochę wolnego czasu, zanim zaczęliśmy tworzyć nowy materiał Dream Theater.

WW: Na płycie śpiewa Joe Payne. Trochę zdziwiło mnie, że wybrałeś Anglika, śpiewającego z trochę innym akcentem niż wokaliści amerykańscy. Jak go znalazłeś?

JR: Polecił mi go Roie Alvin z portalu The Prog Report. Posłuchałem płyt, na których śpiewał, a był między innymi wokalistą grupy The Enid. I pomyślałem: co za wspaniały głos! Zadzwoniłem do niego i zaproponowałem współpracę. Zgodził się, z czego byłem bardzo zadowolony, bo niełatwo już dziś znaleźć wokalistę o pięknie brzmiącym głosie – większość młodych śpiewa jak Ciasteczkowy Potwór z Ulicy Sezamkowej. Joe spełnił moje oczekiwania, wykonał świetną robotę, a przy tym okazał się muzykiem o ogromnej wiedzy i, co nie mniej ważne, uroczym człowiekiem. A że jest Anglikiem? Wiesz, zatrudniłbym każdego, kto ma odpowiedni głos, bez względu na narodowość. Ale przyjemnie pracuje się z brytyjskimi muzykami – na płycie zagrał też angielski perkusista Darby Todd (znany z zespołu Devina Townsenda i z The Darkness – red.) – bo przecież właśnie angielski prog rock, muzyka Emerson, Lake & Palmer, Pink Floyd, King Crimson czy Gentle Giant, był zawsze jedną z moich głównych inspiracji. Ale w sesji wzięli też udział amerykański gitarzysta Steve Dadaian i młody gitarzysta z Chile Bastian Martines.

WW: Wszystkie teksty na Permission To Fly napisała twoja córka Ariana...

JR: ...która dobrze wie, czego oczekuję: czegoś w duchu fantasy i sci-fi, o określonym klimacie. Ale pisząc te historie, miała zarazem przed oczami burzliwe wydarzenia, które wstrząsnęły światem w ostatnich dwóch-trzech latach, jak napaść Rosji na Ukrainę. Żywiła się nimi.

WW: Skoro mówimy o napaści Rosji na Ukrainę, czy jako Fan Pink Floyd nie byłeś rozczarowany wypowiedziami Rogera Watersa na ten temat?

JR: Byłem zawiedziony. I muszę jeszcze przemyśleć, czy warto wracać do jego muzyki. Jako fan wolałbym, żeby nie angażował się tak bardzo w działalność polityczną – bez względu na to, jakie ma poglądy – bo chciałbym nadal cieszyć się jego muzyką, a to, co ostatnio wyrabia, bardzo mi to utrudnia.

WW: Powiedz mi jeszcze, czy masz ulubioną piosenkę antywojenną.

JR: ‘Give Peace A Chance’. John Lennon pisał świetne piosenki antywojenne, mam rację?

Gdzieś Na Zapleczu

WW: Odnowiłeś niedawno współpracę z zespołem Steve’a Morse’a Dixie Dregs, w którym grałeś przed laty.

JR: Pojechałem z nim w trasę i była to wielka przyjemność. Chociaż musiałem poświęcić sporo czasu, żeby przypomnieć sobie jego muzykę. Robiłem to podczas pracy nad płytą Dream Theater. Wstawałem wcześnie rano i ćwiczyłem kawałki Dixie Dregs, a potem jechałem do studia. Naprawdę zwariowana sytuacja, ale było warto, bo świetnie bawiłem się na trasie ze Steve’em. Dla fanów nie jest tajemnicą, że miał problemy z nadgarstkami, ale nadal gra cudownie.

WW: Byłeś członkiem Dixie Dregs, kiedy muzycy Deep Purple zaproponowali Steve’owi dołączenie do tego zespołu. Pamiętasz to?

JR: Pamiętam koncert, na który przyszli, żeby zobaczyć, jak gra na żywo. Wszyscy byli podekscytowani: O, na widowni są goście z Deep Purple! A po występie Steve spotkał się z nimi gdzieś na zapleczu – nie pamiętam już, kto reprezentował zespół, ale myślę, że jedną z tych osób był Roger Glover. Oczywiście cieszyliśmy się, że przed Steve’em otwiera się możliwość dołączenia do Deep Purple.

WW: Myślisz, że podjął właściwą decyzję? Wcześniej nie grał hard rocka.

JR: Występował z nimi przez tyle lat! A więc chyba pasował do Deep Purple (śmiech).

rozmawiał: Wiesław Weiss