Interview with Dream Theater

It’s an August afternoon and backstage at Terra Vibe everything seems calm. Petrucci is perfecting his sound, Myung is ignored by the public and the other members of Dream Theater are relaxing. After an hour or so, and having chatted with James LaBrie, it was even more apparent that the band continues to be strong on all levels. In a conversation that ended up lasting a little longer than planned – but not too long, as we have to respect artists’ time – James came across as straightforward, honest and confident about the new developments in the band’s life.

Good evening James and welcome to Greece. I’m so glad you’re here...

I’m very happy to be back. It must be 3-4 years since the last show.

Which was actually at a festival...

Yes, and if I remember correctly it was in this very place...

Exactly! But for your concert we have to go back to the “Octavarium” tour...

Which is somewhere in 2006? 2005?

Actually, it was summer 2005...

Wow!

And I don’t know if you remember the place...

Let me tell you, what I really remember is the place where we played the first time we came here, on top of a hill... What was the name of it?

Lycabettus...

Oh yeah, Lycabettus. It was amazing...

It’s a very nice place for concerts.

Wow, Lycabettus. I must remember that name...

A lot of people forget that first concert as your most emotional visit here...

Oh yes, we were blown away by the place, the audience was amazing and – not that we don’t have a good time every time we come here – that night was something special, it was something fresh and new for us. It was enthusiastic and enjoying all that response was an “oh my god...” kind of thing, while watching the stars in the sky...

Since the fanbase exists in our country and you seem to know it, based on what you said, how come Greece wasn’t included in the fixed schedule of tours you’ve been doing all these years?

You know what the problem really is? The problem is that we honestly want to come back to places like Greece again. Look at Romania, we shouldn’t have been there since 2002. But, unfortunately, there are so many places they want us to go to play – which is fortunate, not unfortunate for us, of course – and when we plan the places we want to play, the tour manager intervenes and tells us “we can’t play here because we’re playing there and we can’t play there because we’re playing somewhere else”. So it’s a matter of trying to fit it all into one schedule, but you can’t. There’s a point where we step in and say, “Wait a minute! We haven’t been to Greece recently and it’s been a long time, we have to go.” On the other hand, we constantly have new places they want us to go to, like India, and places in Southeast Asia, like the Philippines or Indonesia, that we want to go to. And so there are places that we always want to go to that we don’t get to, but they’re on our list. And in the end, it’s all about time...

And this is indicative of a very important fact for me, being a loyal fan of the band for about 15 years. The fact is that Dream Theater’s brand name has grown tremendously in recent years and has a special value. To me Dream Theater has always been a huge name, but, let’s be honest, the commercial status hasn’t followed your reputation...

It’s true...

Now, I can say that you are enjoying what you deserve for so many years and you didn’t have... Do you agree with me on this?

Absolutely. We feel like we’re getting older and older as time goes on. But definitely in the last three years there’s been a huge leap. And now with the attention and focus around our new album the buzz has gotten even bigger. But it has to do with the kind of band we are, as you said we’re not talking about anything commercial. You won’t hear our music on the radio and I’m not talking about isolated instances like on your show, but on the average typical station that plays commercial music. They’re not going to play Dream Theater because they’re going to say, “How can I play this song that’s 10 minutes long? Do you have a song that’s 3 minutes?” The answer is yes... but no. It’s hard, but look at how it is. Dream Theater is a band that has been built from the ground up (ed: from the ground up he said) and actually relies on the strength of numbers, as we have millions of fans around the world. That’s something that we’ve kept very steady over the years and it’s been growing, because of the power of the internet and the fact that we’ve been touring non-stop, playing live and having a physical presence in all these places, in all these countries. So, we’re dealing with a process that has been a slow evolution, but a constantly positive process that is constantly building. It’s all great and it’s all down to the fanbase that we have, as we have incredible fans. I know every band claims to have the best fans, but honestly what we’ve achieved supports what it means to have a really strong fanbase.

You give me a good chance to mention something that I also mention in the review of your new album, which I’ll ask you about later. I mention that it’s the blessing and curse of Dream Theater to have a fanbase that goes into such great detail, which shows their dedication...

Of course...

On the one hand there are the fans who will defend whatever you do and will have many arguments about it, on the other hand I have the impression that you will feel as if you are “on trial” with every new album, expecting to be judged for the smallest detail. Is this some kind of burden for you?

No! You know, it’s about where we belong. We are who we are and the band has become known for its musicality, for its complexity, for its technique. So it’s natural for a lot of our fans to be musicians and sit down and listen to every little new element that’s in every song. So, it’s all about the genre and we know it. But that in no way affects how we write or what we think is important. Above all we write from our hearts and we write something that we feel connected to and ultimately we just hope that it’s something that fans will appreciate. The fans have accepted and appreciated the fact that we are unpredictable, so you can’t say that based on one album you’ll know what the next one sounds like. They certainly can’t! But to get back to the question, I repeat that it has to do with the space we move in and in fact I think it works quite well for us.

So let’s talk about the new album, which has to be the most anticipated album in the band’s history at the time of its creation...

Yeah, it definitely is...

It’s fantastic!

Thank you!

You know, I tried to listen to it completely liberated, without any preconceived notions or thoughts...

Open-mindedly?

Yeah. And it totally won me over! What are your thoughts now that you’ve completed the process and it’s been a while? Can you see from a different perspective what you have done or do you feel you are still in the process of creating it?

I think I can see it objectively. Absolutely! We knew from the moment we went into the studio to start this new album that it would be the one that would be analysed more thoroughly than any other we’ve made, just because of the turn of events. But regardless of the over-analysis or the arguments that would arise, even before the album was heard we knew that this is the kind of album we wanted to make, as we all discussed and agreed on it. The style of the album, where we wanted to take it, the stylistic direction, the general direction. So we were very confident that if we stayed true to ourselves, the album we needed to create would come out. And I can sit down and listen to the whole thing. In fact, I did it on the plane on the way here to Greece. I sat down and listened to the whole album from start to finish, as a fan. Do you understand? I completely got out of the fact that I'm in the band. And when the album was over, I confidently turned to John Petrucci, who was sitting next to me, and said “I just listened to the whole album and we did it. We really did it” (ed: at that moment he was characteristically clenching his fist and his eyes were glistening). And John turned to me and said “Yeah, we did it. Absolutely”. We all feel great about it and the response has been fantastic. The journalists who have heard it, like you, have come back and said it’s awesome and they loved it. It’s exactly a classic, traditional Dream Theater album and it’s fantastic.

I don’t know if you’ll agree with me, but on this album you seem to have kept a balance between your progressive and metal element...

Absolutely! And I’m really glad that you noticed that, because that’s something that we consciously tried very hard to achieve. We said that the two main components of Dream Theater’s music have always been the metal and the progressive sides. But, unfortunately, in the past we’ve been guilty of one often overshadowing the other. One time we’ve had more metal and other times the progressive side has dominated, so we said that this should be an album where a perfect marriage of those would come about. And so the two elements come together and complement each other in a very balanced way. And even more than having the metal and the progressive elements being controlled and mixed in a positive way, we said that it should be an overly dynamic album in terms of the melodic element. It has to have very accessible melodies that are clearly audible. And when I say melodies I’m talking about the musical part, but also the vocal part. Therefore, we focused on those aspects. And I was able to grow melodically on this album on the vocals, in addition to John Petrucci, and also Jordan Rudess, being involved to a certain extent. But it was amazing, as even during the recording of the vocals I was like, “Yeah! It’s fantastic” (ed: again with an expression of excitement).

Personally I found some of your most mature performances in this album, with nicely placed melodies and especially without trying to do things that don’t really suit your voice and are not comfortable...

Yeah, absolutely...

On the other hand, I feel like you heard, not exactly the complaints, but the concerns of some of your fans about given elements in the last few albums, like sounding like other bands, using vocals that weren’t very “Dream Theater” and other elements that caused skepticism. So you focused on making an album that “flows melodically”...

That’s because I got a lot more involved in this album. I think you can understand what I mean. A lot of the melodies were written by me, along with John Petrucci of course, and this time the melodic lines were written from the singer’s point of view. It’s like I do on my solo albums, and if you listen to those albums the melodies are very strong and where I take my voice makes sense. So I’m not doing anything that I shouldn’t be doing. And like I said, when we were writing this album we had in mind that it should be very dynamic on the vocal side. It should be irrefutable that everything I do on the vocals is perfect and makes sense for the songs.

Is there a song that really stands out for you? I think “Breaking All Illusions” will easily stand out among fans, even from the first listen. But do you have any more emotional, personal moments in it?

I feel like I love the feeling I got while writing the vocals for “This Is The Life”, for some reason. It’s a very powerful song from a vocal standpoint. It starts off soft, melodic, and then it ramps up and I feel the same way about “Lost Not Forgotten”, whose chorus had me glued to the wall. But, to be honest, it was an awesome experience to sing each of these songs, as I was in my element, I was alone with my engineer, with no one around me, singing these songs in Canada and it really felt like things were as they should be.

Okay, now let’s move on to the next thing that we can’t avoid. You know, about a month ago I was in roughly the same position, asking Rob Halford about the departure of Judas Priest founding member K.K. Downing, and his position in a nutshell was that the songs and the history of the band are bigger than the individual member...

Oh yeah! Absolutely!

So bringing that to Dream Theater, then, I ask if that’s how you’re dealing with Mike Portnoy’s departure from the band.

Yes, of course. But let me make something clear first. The main songwriters in this band have always been John Petrucci and Jordan Rudess. They are the main composers. The seeds, the cultivating of the seeds and the development of the songs came from John Petrucci and Jordan Rudess. From their chords, from their notes, from their riffs. Because they have the main instruments. And that’s always been true. And you listen to this album and you go, “This is Dream Theater.” But of course it is! And that’s because the two main songwriters are still in the band. And not to undermine my contribution, but also John Myung’s contribution, because this time he was more involved as well. I was more involved, too. So it was more collective participation, more united band when we were writing this album. And in the end, I totally agree with what Rob said. The legacy of the songs is much bigger than what one single person stands for. Absolutely! And so I think that when fans sit down and listen to the album in its entirety from start to finish, they’ll say “oh my god, this is absolutely Dream Theater”.

That’s probably why I described the album as a victory. And I won’t hide the fact that I had my doubts about the result as well. But that I was fooled into thinking that musicians like LaBrie, Petrucci, Myung and Rudess had something to prove and...

...they couldn’t make it? (laughs)

Yeah. And I can’t understand why there was this doubt. How did so many people get fooled?

Yes, yes, I understand. Do you know what happened? Everybody thought that because Mike was the spokesman for the band and Mike did most of the interviews and Mike handled this and that for the band and ultimately Mike does all these things, then Mike is everything. But now they realize that the music comes from the BAND.

So, the core as you said is here...

YES. Absolutely.

Ok. Because our time is running out, let’s get to some more questions. First, about the setlist. You know, it’s put a lot of fans off that you’ve been playing a fixed setlist on this tour, when constant changes have been a characteristic feature of the band. People are wondering if you’ve changed in that area now or if it’s just a transition period...

Are you talking about the current tour which is mainly about festivals?

Yes.

To be honest, it’s not that we didn’t like this constant change in setlists, but for this tour we thought we’d do something new and with the exception of a few songs changing here and there we wanted to keep it consistent. It makes us stronger as a band and helps us put on a stronger show. We knew that some fans wouldn’t like this decision, but at the same time some others would appreciate it because it would allow for a more dynamic show, not only musically, but also in terms of production. Because, we have the person in charge of the videos, we have the person in charge of the lighting and in general we have a lot of things going on that can create a much more complete, powerful and focused show.

Basically, the only change is the last song between “Learning To Live” and...

...“Metropolis”.

So there’s a big debate among your fans about which one is better and why you don’t play both...

This is mainly to do with festival appearances, where we have a limited time, about an hour and a half, to play...

So should we expect both tonight?

Oh, I can’t tell you... (ed: it was just a dream as it turned out)

“Better to save the mystery”...

Haha, exactly...

Classic case of me responding with expressions from Dream Theater songs (laughter on both sides). Really, because there are a lot of people out there, do you sometimes feel some responsibility as to all those who are so connected to your music?

Yeah... (ed: a little bit skeptical). The truth is that everyone in the band feels that. We understand how lucky we are and how we touch millions of people by liking something, liking the music, liking the energy, being drawn to it. We appreciate it very much and take it very seriously. We all do it. What you have to know is that we’re totally conscious of how lucky we are and that we take our work seriously. Absolutely. We want to give back to the fans the best we can, every time.

Also, James I would like to ask you this. I’m well aware that the market in Greece is small and not indicative of the music industry and Dream Theater. But keeping in touch with the music press and the general treatment you have received in recent years, both in the US and in the UK, on the one hand I am happy that you have become so well known, on the other hand I read some things that I can’t understand, being a listener of your music and a fan for 15 years.

Hmm, yeah...

Do you sometimes feel that some people appreciate you for the wrong reasons?

You know... it’s hard to say what someone thinks when they listen to a band or what they get from it... What I mean is that someone absorbs our energy and our music differently and of course many people absorb it similarly. It depends on factors like who’s doing the interview, who’s listening to the record, why they’re listening to Dream Theater in the first place. If they really love what Dream Theater is, then that’s all I can ask of anyone. When I sit down and talk to someone like you, it’s obvious to me that I’m talking to a really big fan. I can tell from your questions, I can tell from the things you mention and the things you know. There’s history, a long-term relationship. When I’m talking to someone else, depending on where I am, in any country, I can tell if they’ve recently looked into it or if they’re real fans who appreciate what we are. So it depends on the individual alone. And unfortunately, there are cases where it’s obvious that they don’t know who and what we are. But you have to accept it. Besides, what can you do about it?

Ok, typically make a promise that you’ll be back soon and give your thoughts on your fans reading this interview...

It is without a doubt one of the nicest places we’ve visited and every time we come it’s a beautiful experience. We have really great fans here, we love coming to Greece, we would like it to be a little more often than it is, but you know what they say, absence makes the heart grow fonder! That’s what we were talking about on the way from the hotel to the venue here, how it’s great to be here, how it’s been a long time and how we need to put on a really good show to reconnect. And that’s what we’re here for, to keep in touch. You know what? We remember you, we appreciate you, and we’re back. Let’s keep it that way...

And finally, something I thought about when I saw your posters everywhere at the Download Festival this year, which is considered one of the biggest festivals...

Yes, we’ve played there...

So I was thinking that Dream Theater will be here next year and will probably be probably second only to Iron Maiden or Metallica?

Oh yeah? And why not first name? (laughs)

Well, you know if it was my choice you would be headlining...

We’re already booking festivals for next summer, for June mainly, but we have a long time until then...

Of course, but the point was that Dream Theater is “there”, so high up.

Thank you.

Although now that you mention it, I’ll expect to see you guys name first at some point... It was a great pleasure to chat...

For me too.

Original text

Συνέντευξη: Dream Theater

Από τον Χρήστο Καραδημήτρη

26/08/2011 @ 13:49

Είναι απόγευμα Αυγούστου και στα παρασκήνια του Terra Vibe όλα δείχνουν ήρεμα. Ο Petrucci τελειοποιεί τον ήχο του, o Myung αγνοείται από τα κοινά και τα υπόλοιπα μέλη των Dream Theater χαλαρώνουν. Μετά από μια ώρα περίπου, και έχοντας συνομιλήσει με τον James Labrie, ήταν ακόμα πιο προφανές πως η μπάντα συνεχίζει δυνατή σε όλα τα επίπεδα. Σε μια κουβέντα, που τελικά κράτησε λίγο παραπάνω από το προγραμματισμένο -αλλά όχι υπερβολικά, καθότι πρέπει να σεβόμαστε το χρόνο των καλλιτεχνών-, ο James παρουσιάστηκε ευθύς, ειλικρινής και σίγουρος για τα νέα δεδομένα στη ζωή του συγκροτήματος.

Καλησπέρα James και καλώς ήρθες στην Ελλάδα. Χαίρομαι πολύ που είσαι εδώ...

Είμαι πολύ χαρούμενος που επιστρέψαμε. Πρέπει να είναι 3-4 χρόνια από την τελευταία εμφάνιση.

Η οποία μάλιστα ήταν στα πλαίσια φεστιβάλ...

Ναι, και αν θυμάμαι καλά ήταν σε αυτόν εδώ το χώρο...

Ακριβώς! Αλλά για δική σας συναυλία πρέπει να πάμε πίσω στην περιοδεία του "Octavarium"...

Το οποίο είναι κάπου στο 2006; Το 2005;

Βασικά, ήταν καλοκαίρι του 2005...

Wow!

Και δεν ξέρω αν θυμάσαι το μέρος...

Να σου πω, αυτό που θυμάμαι πραγματικά είναι το μέρος που παίξαμε την πρώτη φορά που ήρθαμε εδώ, στην κορυφή ενός λόφου... Πώς το έλεγαν να δεις...

Λυκαβηττό...

Ω ναι, Λυκαβηττό. Ήταν εκπληκτικό...

Όντως, πολύ ωραίο μέρος για συναυλίες.

Πω, πω Λυκαβηττός. Πρέπει να το θυμάμαι αυτό το όνομα...

Πολλοί λησμονούν αυτή την πρώτη συναυλία ως την πιο «συναισθηματική» επίσκεψή σας εδώ...

Ω ναι, μας είχε συνεπάρει το μέρος, το κοινό ήταν εκπληκτικό και -όχι πως δεν περνάμε καλά κάθε φορά που ερχόμαστε εδώ- εκείνο το βράδυ ήταν κάτι το ιδιαίτερο, ήταν κάτι το φρέσκο και το νέο για εμάς. Ήταν ενθουσιώδες και το να απολαμβάνεις όλη αυτή την ανταπόκριση ήταν μια φάση «ω Θεέ μου...», ενώ παράλληλα έβλεπες τα αστέρια στον ουρανό...

Από τη στιγμή που υπάρχει το fanbase στη χώρα μας και εσείς φαίνεται να το γνωρίζετε, βάσει των λεγομένων σου, πως και δε συμπεριλαμβανόταν η Ελλάδα στο σταθερό πρόγραμμα των περιοδειών που πραγματοποιούσατε όλα αυτά τα χρόνια;

Ξέρεις ποίο είναι πραγματικά το πρόβλημα; Το πρόβλημα είναι πως θέλουμε ειλικρινά να επιστρέφουμε ξανά σε μέρη όπως η Ελλάδα. Δες και τη Ρουμανία, εκεί δεν πρέπει να έχουμε πάει από το 2002. Αλλά, δυστυχώς, είναι τόσα πολλά τα μέρη στα οποία θέλουν να πάμε να παίξουμε -κάτι το οποίο είναι ευτυχές και όχι δυστυχές για εμάς εννοείται- και όταν σχεδιάζουμε τα μέρη στα οποία θέλουμε να παίξουμε επεμβαίνει ο υπεύθυνος για το κλείσιμο των συναυλιών μας και μας λέει πως «δε μπορούμε να παίξουμε εδώ, γιατί παίζουμε εκεί και δε μπορούμε να παίξουμε εκεί γιατί παίζουμε αλλού». Οπότε είναι ένα ζήτημα του να προσπαθήσεις να τα χωρέσεις όλα σε ένα πρόγραμμα, αλλά δε γίνεται. Εκεί, υπάρχει ένα σημείο που παρεμβαίνουμε και λέμε «Για περίμενε! Δεν έχουμε πάει πρόσφατα στην Ελλάδα και έχει περάσει πολύς καιρός, πρέπει να πάμε». Από την άλλη, έχουμε συνεχώς νέα μέρη στα οποία μάς θέλουν να πάμε, όπως η Ινδία και μέρη της Νοτιοανατολικής Ασίας, όπως οι Φιλιππίνες ή η Ινδονησία, στα οποία θέλουμε να πάμε. Και έτσι υπάρχουν τα μέρη στα οποία πάντα θέλουμε να πάμε και δεν τα καταφέρνουμε, αλλά είναι στη λίστα μας. Και τελικά όλα είναι θέμα χρόνου...

Και αυτό είναι ενδεικτικό ενός γεγονότος πολύ σημαντικού κατ' εμέ που αποτελώ οπαδό της μπάντας πιστά για περίπου 15 χρόνια. Το γεγονός είναι πως το εμπορικό όνομα των Dream Theater έχει μεγαλώσει πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια και έχει ιδιαίτερη αξία. Για μένα πάντα οι Dream Theater ήταν τεράστιο όνομα, αλλά, ας είμαστε ειλικρινείς, το εμπορικό status δεν ακολουθούσε τη φήμη σας...

Είναι αλήθεια...

Πλέον, μπορώ να πω πως απολαμβάνετε αυτό που σας αξίζει τόσα χρόνια και δεν είχατε... Συμφωνείς σε αυτά μαζί μου;

Απόλυτα. Νιώθουμε ότι γινόμαστε όλο και μεγαλύτεροι όσο περνάει ο χρόνος. Αλλά οπωσδήποτε τα τελευταία τρία χρόνια έγινε ένα τεράστιο άλμα. Και τώρα με την προσοχή και την εστίαση γύρω από το νέο μας άλμπουμ ο θόρυβος έχει γίνει ακόμα μεγαλύτερος. Αλλά έχει να κάνει με το είδος του συγκροτήματος που είμαστε, καθώς όπως είπες και εσύ δε μιλάμε για κάτι το εμπορικό. Δε θα ακούσεις τη μουσική μας στο ράδιο και δε μιλάω για μεμονωμένες περιπτώσεις, όπως στη δική σου εκπομπή, αλλά στον μέσο τυπικό σταθμό που παίζει εμπορική μουσική. Δε θα παίξουν Dream Theater γιατί θα σου πουν «πώς να παίξω αυτό το τραγούδι που είναι 10 λεπτά; Μήπως έχεις κάνα τραγούδι που είναι 3 λεπτά;». Η απάντηση είναι ναι... αλλά όχι. Είναι σκληρό, αλλά κοίτα να δεις πως έχει. Οι Dream Theater είναι μια μπάντα που έχει χτιστεί από την αρχή (σ.σ.: από το έδαφος προς τα πάνω είπε) και στην πραγματικότητα στηρίζεται στη δύναμη των αριθμών, καθώς έχουμε εκατομμύρια οπαδούς σε όλο τον κόσμο. Αυτό είναι κάτι που το κρατήσαμε πολύ σταθερό κατά την πάροδο των χρόνων και αυξάνεται συνεχώς, εξαιτίας της δύναμης που έχει η διάδοση μέσω του internet και του γεγονότος ότι περιοδεύουμε ανελλιπώς, παίζοντας ζωντανά και έχοντας φυσική παρουσία σε όλα αυτά τα μέρη, σε όλες αυτές τις χώρες. Οπότε, έχουμε να κάνουμε με μια διαδικασία που είχε αργή εξέλιξη, αλλά διαρκώς θετική πορεία και η οποία συνεχώς χτίζεται. Είναι σπουδαίο όλο αυτό και οφείλεται στο fanbase που έχουμε, καθώς έχουμε απίστευτους οπαδούς. Γνωρίζω πως κάθε μπάντα ισχυρίζεται πως έχει τους καλύτερους οπαδούς, αλλά ειλικρινά αυτό που έχουμε επιτύχει υποστηρίζει το τι σημαίνει να έχεις ένα πραγματικά δυνατό fanbase.

Μου δίνεις μια καλή πάσα για κάτι που αναφέρω στην κριτική του νέου σας άλμπουμ, για το οποίο θα σε ρωτήσω μετά. Αναφέρω πως είναι η ευχή και η κατάρα των Dream Theater να έχουν οπαδούς που υπεισέρχονται σε τόσο μεγάλη λεπτομέρεια, κάτι που δείχνει την αφοσίωση τoυς...

Φυσικά...

Από τη μια πλευρά υπάρχουν οι οπαδοί που θα υπερασπίζονται ό,τι κι αν κάνετε και θα έχουν πολλά επιχειρήματα έπ' αυτού, από την άλλη έχω την εντύπωση πως θα νιώθετε σα να βρίσκεστε «σε δίκη» με κάθε νέο άλμπουμ, περιμένοντας να κριθείτε και για την πιο μικρή λεπτομέρεια. Είναι κάποιου είδους βάρος αυτό για εσάς;

Όχι! Ξέρεις, έχει να κάνει με το που ανήκουμε. Είμαστε αυτοί που είμαστε και η μπάντα έχει γίνει γνωστή για τη μουσικότητά της, για την πολυπλοκότητά της, για την τεχνική της. Οπότε είναι φυσικό για αρκετούς οπαδούς μας να είναι μουσικοί και να κάθονται κάτω, ακούγοντας κάθε παραμικρό νέο στοιχείο που υπάρχει σε κάθε τραγούδι. Άρα, έχει να κάνει με το είδος και το ξέρουμε. Αλλά αυτό δεν επηρεάζει σε καμία περίπτωση το πώς γράφουμε ή το τι θεωρούμε σημαντικό. Πάνω από όλα γράφουμε από την καρδιά μας και γράφουμε κάτι με το οποίο νιώθουμε συνδεδεμένοι και τελικά απλά ελπίζουμε πως αυτό θα είναι κάτι το οποίο θα εκτιμήσουν οι οπαδοί. Οι οπαδοί έχουν αποδεχτεί και εκτιμήσει το γεγονός ότι είμαστε απρόβλεπτοι και έτσι δε μπορεί να πει κάποιος ότι με βάση το ένα άλμπουμ θα ξέρει πώς ηχεί το επόμενο. Σίγουρα δε μπορεί! Αλλά για να μη φεύγουμε πολύ από την ερώτηση, επαναλαμβάνω πως έχει να κάνει με το χώρο στον οποίο κινούμαστε και μάλιστα θεωρώ πως λειτουργεί αρκετά καλά για εμάς.

Ας έρθουμε λοιπόν στο νέο άλμπουμ, που πρέπει να είναι το πιο πολυσυζητημένο άλμπουμ στην ιστορία της μπάντας κατά τη δημιουργία του...

Ναι, σίγουρα είναι...

Είναι φανταστικό!

Σε ευχαριστώ!

Ξέρεις, προσπάθησα να το ακούσω τελείως απελευθερωμένα, χωρίς καμία προκατάληψη ή σκέψη...

Ανοιχτόμυαλα;

Ναι. Και με κέρδισε απόλυτα! Ποιές είναι οι σκέψεις σου τώρα που έχετε ολοκληρώσει τη διαδικασία και έχει περάσει ένα χρονικό διάστημα; Μπορείς να δεις λίγο αποστασιοποιημένα τι κάνατε ή θεωρείς πως είσαι ακόμα μέσα στη διαδικασία δημιουργίας του;

Θεωρώ πως μπορώ να το δω αντικειμενικά. Απόλυτα! Ξέραμε από τη στιγμή που μπαίναμε στο στούντιο για να ξεκινήσουμε αυτό το νέο άλμπουμμ ότι θα ήταν αυτό που θα αναλυθεί πιο εξονυχιστικά από κάθε άλλο που έχουμε δημιουργήσει, μόνο και μόνο λόγω της τροπής των πραγμάτων (σ.σ.: «the turn of events» είπε). Όμως, ανεξάρτητα από την υπερβολική ανάλυση ή τις αντιθέσεις που θα προέκυπταν, πριν ακόμα ακουστεί ο δίσκος ξέραμε ότι αυτό είναι το είδος του άλμπουμ που θέλουμε να κάνουμε, καθώς όλοι συζητήσαμε και συμφωνήσαμε έπ' αυτού. Το ύφος του άλμπουμ, το που θέλαμε να το πάμε, τη στυλιστική κατεύθυνση, τη γενικότερη κατεύθυνση. Έτσι, ήμασταν πολύ σίγουροι πως αν μέναμε αληθινοί προς τους εαυτούς μας, θα προέκυπτε το άλμπουμ που είχαμε ανάγκη να δημιουργήσουμε. Και μπορώ να κάτσω και να το ακούσω ολόκληρο. Μάλιστα, το έκανα στο αεροπλάνο, καθώς ερχόμασταν εδώ στην Ελλάδα. Κάθισα και άκουσα όλο το άλμπουμ από την αρχή μέχρι το τέλος, ως οπαδός. Καταλαβαίνεις; Βγήκα τελείως εκτός του γεγονότος ότι είμαι μέλος της μπάντας. Και όταν τελείωσε η ακρόαση με αυτοπεποίθηση γύρισα στον John Petrucci, που καθόταν δίπλα μου, και του είπα «Μόλις άκουσα ολόκληρο το άλμπουμ και τα καταφέραμε. Πραγματικά τα καταφέραμε» (σ.σ.: εκείνη την ώρα σφίγγει χαρακτηριστικά τη γροθιά του και το μάτι γυαλίζει). Και ο John γύρισε και μου απάντησε «Ναι, τα καταφέραμε. Απόλυτα». Όλοι νιώθουμε υπέροχα με αυτό και η ανταπόκριση είναι φανταστική. Όσοι δημοσιογράφοι το έχουν ακούσει, όπως εσύ, γύρισαν και είπαν πως είναι τρομερό και ότι το αγάπησαν. Είναι επακριβώς κλασικό, παραδοσιακό Dream Theater άλμπουμ και είναι φανταστικό.

Δεν ξέρω αν θα συμφωνήσεις μαζί μου, αλλά σε αυτό το άλμπουμ φαίνεται να κρατήσατε μια ισορροπία μεταξύ του progressive και του metal στοιχείου σας...

Απόλυτα! Και χαίρομαι πραγματικά που το παρατήρησες, γιατί αυτό είναι κάτι που συνειδητά προσπαθήσαμε πολύ να επιτύχουμε. Είπαμε πως τα δύο κύρια συστατικά της μουσική των Dream Theater ήταν πάντα το metal και η progressive πλευρά. Αλλά, δυστυχώς, στο παρελθόν υπήρξαμε ένοχοι στο ότι το ένα επισκίαζε συχνά το άλλο. Τη μια είχαμε περισσότερο metal και άλλες φορές υπερίσχυε το progressive, οπότε είπαμε πως αυτό πρέπει να είναι ένα άλμπουμ στο οποίο θα προκύψει ένας τέλειος γάμος αυτών. Και έτσι τα δύο αυτά στοιχεία έρχονται και συμπληρώνουν το ένα το άλλο με έναν πολύ ισορροπημένο τρόπο. Και ακόμα περισσότερο, από το να έχουμε τα metal και τα progressive στοιχεία να ελέγχονται και να αναμιγνύονται θετικά, είπαμε πως πρέπει να είναι ένα υπερβολικά δυναμικό άλμπουμ ως προς το μελωδικό στοιχείο. Πρέπει να έχει πολύ προσβάσιμες μελωδίες, οι οποίες να ακούγονται ξεκάθαρα. Και όταν λέω μελωδίες μιλάω και για το μουσικό κομμάτι, αλλά και για το κομμάτι των φωνητικών. Ως εκ τούτου, εστιάσαμε σε αυτά τα θέματα. Και εγώ είχα τη δυνατότητα να αναπτυχθώ μελωδικά σε αυτό το άλμπουμ στα φωνητικά, πέραν του ότι ο John Petrucci, αλλά και ο Jordan Rudess, αναμίχθηκαν σε ένα βαθμό. Αλλά ήταν καταπληκτικά, καθώς ακόμα και κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης των φωνητικών έλεγα «Ναι! Είναι φανταστικό» (σ.σ.: πάλι με μια έκφραση ενθουσιασμού).

Εγώ βρήκα πάντως μερικές από τις πιο ώριμες ερμηνείες σου, με ωραία τοποθετημένες μελωδίες και κυρίως χωρίς να προσπαθείς να κάνεις πράγματα που δεν ταιριάζουν και πολύ στη φωνή σου και δεν είσαι άνετος...

Ναι, σίγουρα...

Από την άλλη πλευρά, νιώθω σα να ακούσατε, όχι ακριβώς τα παράπονα, αλλά τις ανησυχίες κάποιων οπαδών σας για δεδομένα στοιχεία στα τελευταία άλμπουμ, όπως το ότι ακουγόσασταν σαν άλλες μπάντες, ότι χρησιμοποιούσατε φωνητικά που δεν ήταν και πολύ «Dream Theater» και λοιπά στοιχεία που προκαλούσαν σκεπτικισμό. Εστιάσατε λοιπόν στο να κάνετε ένα άλμπουμ το οποίο «κυλάει μελωδικά»...

Αυτό οφείλεται στο ότι αναμίχθηκα πολύ περισσότερο σε αυτό το άλμπουμ. Μπορείς πιστεύω να καταλάβεις τι εννοώ. Πολλές από τις μελωδίες τις έγραψα εγώ, παρέα φυσικά με τον John Petrucci, και αυτή φορά οι μελωδικές γραμμές γράφτηκαν από την πλευρά του τραγουδιστή. Είναι όπως κάνω στα προσωπικά μου άλμπουμ, κι αν ακούσεις αυτά τα άλμπουμ οι μελωδίες είναι πολύ δυνατές και το που πάω τη φωνή μου έχει νόημα. Οπότε δεν κάνω κάτι που δε θα έπρεπε να κάνω. Και όπως είπα, όταν γράφαμε αυτό το άλμπουμ είχαμε κατά νου ότι θα έπρεπε να είναι πολύ δυναμικό από την πλευρά των φωνητικών. Θα πρέπει να είναι αδιάψευστο πως ό,τι κάνω στα φωνητικά είναι τέλειο και έχει νόημα για τα τραγούδια.

Υπάρχει αλήθεια κάποιο τραγούδι που ξεχωρίζεις; Νομίζω πως εύκολα ανάμεσα στους οπαδούς θα ξεχωρίσει το "Breaking All Illusions", ακόμα κι από το πρώτο άκουσμα. Αλλά έχεις εσύ κάποιες πιο συναισθηματικές, προσωπικές στιγμές σε αυτό;

Νιώθω ότι αγαπώ την αίσθηση που αποκόμισα καθώς έγραφα τα φωνητικά για το "This Is The Life", για κάποιο λόγο. Είναι πολύ δυναμικό τραγούδι από φωνητικής άποψης. Ξεκινάει απαλά, μελωδικά, ενώ μετά ανεβαίνει και το ίδιο αισθάνομαι και για το "Lost Not Forgotten", του οποίου το refrain με κόλλησε στον τοίχο. Όμως, για να είμαι ειλικρινής, ήταν μια φοβερή εμπειρία το να τραγουδώ κάθε ένα από αυτά τα τραγούδια, καθώς ήμουν στο στοιχείο μου, ήμουν μόνος με το μηχανικό μου, χωρίς κανέναν γύρω μου, να τραγουδώ αυτά τα τραγούδια στον Καναδά και πραγματικά ένιωθα πως τα πράγματα ήταν όπως έπρεπε να είναι.

Ωραία, πάμε τώρα στο επόμενο θέμα που δε γίνεται να αποφύγουμε. Ξέρεις, πριν περίπου ένα μήνα ήμουν στην ίδια περίπου θέση, ρωτώντας τον Rob Halford για την αποχώρηση του ιδρυτικού μέλους των Judas Priest, K.K. Downing, και η θέση του εν ολίγοις ήταν πως τα τραγούδια και η ιστορία του συγκροτήματος είναι μεγαλύτερα από το εκάστοτε μέλος...

Ω ναι! Οπωσδήποτε!

Ερχόμενος στους Dream Theater, λοιπόν, ρωτάω αν κάπως έτσι αντιμετωπίζεις κι εσύ την αποχώρηση του Mike Portnoy από τη μπάντα.

Ναι, φυσικά. Αλλά ας ξεκαθαρίσω κάτι πρώτα. Οι βασικοί συνθέτες σε αυτή τη μπάντα ήταν πάντα ο John Petrucci και ο Jordan Rudess. Αυτά ήταν τα βασικά πρόσωπα. Ο σπόροι, η καλλιέργεια των σπόρων και η ανάπτυξη των τραγουδιών έρχονται από τον John Petrucci και τον Jordan Rudess. Από τα ακόρντα τους, από τις νότες τους, από τα riff τους. Διότι αυτοί έχουν τα κύρια όργανα. Και αυτό ίσχυε πάντα. Και ακούς αυτό το άλμπουμ και λες «αυτό είναι Dream Theater». Μα, φυσικά και είναι! Και αυτό γιατί οι δύο βασικοί συνθέτες είναι ακόμα στη μπάντα. Και να μην υποτιμήσουμε τη δική μου συνεισφορά, αλλά και τη συνεισφορά του John Myung, γιατί αυτή τη φορά κι αυτός ασχολήθηκε περισσότερο. Εγώ ασχολήθηκα περισσότερο. Έτσι, ήταν πιο συλλογική συμμετοχή, πιο ενωμένο συγκρότημα όταν γράφαμε αυτό το άλμπουμ. Και εν τέλει, συμφωνώ απόλυτα με αυτό που είπε ο Rob. Η κληρονομιά των τραγουδιών είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτό που πρεσβεύει ένα και μόνο άτομο. Απόλυτα! Και έτσι πιστεύω πως όταν οι οπαδοί καθίσουν και ακούσουν ολοκληρωμένο το άλμπουμ από την αρχή ως το τέλος θα πουν «ω Θεέ, αυτό είναι απολύτως Dream Theater».

Αυτός είναι ίσως και ο λόγος για τον οποίο χαρακτήρισα το άλμπουμ ως μια νίκη. Και δε θα κρυφτώ ως προς το ότι και εγώ είχα τις αμφιβολίες μου για το αποτέλεσμα. Αλλά πως ξεγελάστηκα και θεώρησα πως μουσικοί σαν τον Labrie, τον Petrucci, τον Myung και τον Rudess είχαν κάτι να αποδείξουν και...

...δε θα τα κατάφερναν; (γελάει)

Ναι. Και δε μπορώ να καταλάβω γιατί υπήρξε αυτή η αμφισβήτηση; Πώς ξεγελάστηκε τόσος κόσμος;

Ναι, ναι, καταλαβαίνω. Ξέρεις τι έγινε; Όλοι νόμιζαν πως επειδή ο Mike ήταν ο εκπρόσωπος της μπάντας (σ.σ.: spokesman) και ο Mike έδινε τις περισσότερες συνεντεύξεις και ο Mike χειριζόταν το ένα και το άλλο για τη μπάντα και εν τέλει ο Mike κάνει όλα αυτά τα πράγματα, τότε ο Mike είναι το παν. Αλλά τώρα συνειδητοποιούν πως η μουσική έρχεται από τη ΜΠΑΝΤΑ.

Δηλαδή, ο πυρήνας όπως είπες είναι εδώ...

ΝΑΙ. Απόλυτα.

Ok. Για να προλάβουμε, ας πάμε σε μερικές ακόμα ερωτήσεις. Αρχικά, για το setlist. Ξέρεις, έχει ξενίσει πολλούς οπαδούς το γεγονός ότι παίζετε ένα σταθερό setlist σε αυτή την περιοδεία, ενώ οι συνεχείς αλλαγές ήταν κάτι που σας χαρακτήριζε. Αναρωτιέται ο κόσμος αν πλέον αλλάξατε σε αυτόν τον τομέα ή αν είναι απλά μια μεταβατική περίοδος...

Μιλάς για την τρέχουσα περιοδεία που έχει να κάνει κυρίως με φεστιβάλ;

Ναι.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν είναι ότι δε μας άρεσε αυτή η συνεχής αλλαγή στα setlist, αλλά για αυτή την περιοδεία είπαμε να κάνουμε κάτι νέο και με την εξαίρεση ελάχιστων τραγουδιών που αλλάζουν εδώ κι εκεί θέλαμε να το κρατήσουμε σταθερό. Μάς κάνει πιο δυνατούς ως μπάντα και μας βοηθάει να δώσουμε ένα πιο δυνατό show. Ξέραμε ότι σε κάποιους οπαδούς δε θα άρεσε αυτή η απόφαση, αλλά παράλληλα κάποιοι άλλοι θα την εκτιμούσαν γιατί θα έδινε τη δυνατότητα για ένα πιο δυναμικό show, όχι μόνο μουσικά, αλλά και ως προς την παραγωγή. Διότι, έχουμε τον υπεύθυνο για τα video, έχουμε τον υπεύθυνο για το φωτισμό και γενικότερα έχουμε πολλά πράγματα που συμβαίνουν και μπορούν να δημιουργήσουν ένα πολύ πιο άρτιο, δυνατό και εστιασμένο show.

Ουσιαστικά, η μόνη αλλαγή είναι το τελευταίο τραγούδι μεταξύ του "Learning To Live" και του...

..."Metropolis".

Οπότε προκύπτει και η μεγάλη συζήτηση μεταξύ των οπαδών σας για το ποιό είναι προτιμότερο και γιατί δεν παίζετε και τα δύο...

Αυτό έχει κυρίως να κάνει με εμφανίσεις σε φεστιβάλ, που έχουμε περιορισμένο χρόνο, γύρω στη μιάμιση ώρα, να παίξουμε...

Άρα να περιμένουμε και τα δύο απόψε;

Α, δε μπορώ να σου πω... (σ.σ.: όνειρα θερινής νυκτός όπως αποδείχθηκε)

«Better to save the mystery»...

Χαχα, ακριβώς...

Κλασική περίπτωση που απαντάω με εκφράσεις από τραγούδια των Dream Theater (γέλια εκατέρωθεν). Αλήθεια, επειδή υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω, νιώθεις μερικές φορές κάποια ευθύνη ως προς όλους αυτούς που είναι τόσο πολύ συνδεδεμένοι με τη μουσική σας;

Ναι... (σ.σ.: λίγο σκεπτικά). Η αλήθεια είναι πως όλοι στη μπάντα το αισθανόμαστε αυτό. Καταλαβαίνουμε πόσο τυχεροί είμαστε και πως ακουμπάμε εκατομμύρια ανθρώπων με το να τους αρέσει κάτι, να τους αρέσει η μουσική, να τους αρέσει η ενέργεια, να έχουν έλξη προς αυτό. Το εκτιμάμε πάρα πολύ και το λαμβάνουμε πολύ σοβαρά υπ' όψη μας. Όλοι μας το κάνουμε. Αυτό που πρέπει να ξέρεις είναι πως είμαστε απόλυτα συνειδητοποιημένοι με το πόσο τυχεροί είμαστε και πως παίρνουμε τη δουλειά μας στα σοβαρά. Απόλυτα. Θέλουμε να δίνουμε πίσω στους fan το καλύτερο που μπορούμε, κάθε φορά.

Επίσης, James θα ήθελα να σε ρωτήσω το εξής. Γνωρίζω πολύ καλά πως η αγορά της Ελλάδας είναι μικρή και μη ενδεικτική για τη μουσική βιομηχανία και για τους Dream Theater. Κρατώντας επαφή όμως με το μουσικό τύπο και τη γενικότερη αντιμετώπιση που έχετε τα τελευταία χρόνια, τόσο στις Η.Π.Α., όσο και στο Ηνωμένο Βασίλειο, αφενός χαίρομαι για το ότι έχετε γίνει τόσο γνωστοί, από την άλλη διαβάζω κάποια πράγματα που δε μπορώ να κατανοήσω, όντας 15 χρόνια ακροατής σας και οπαδός της μπάντας.

Χμμ, ναι...

Μήπως μερικές φορές νιώθεις ότι κάποιοι σας εκτιμούν για τους λάθος λόγους;

Ξέρεις... είναι δύσκολο να πεις τι σκέφτεται κάποιος όταν ακούει μια μπάντα ή τι λαμβάνει από αυτή... Αυτό που εννοώ είναι πως κάποιος απορροφά την ενέργεια μας και τη μουσική μας διαφορετικά και φυσικά πολλοί που την απορροφούν παρόμοια. Αυτό εξαρτάται από παράγοντες όπως το ποιός κάνει τη συνέντευξη, ποίος ακούει το δίσκο, γιατί ακούν Dream Theater εξαρχής. Αν πραγματικά αγαπάνε αυτό που είναι οι Dream Theater, τότε αυτό είναι ό,τι μπορώ να ζητήσω από τον οποιονδήποτε. Όταν κάθομαι και μιλάω με κάποιον σαν κι εσένα είναι προφανές για μένα πως συνομιλώ με έναν πραγματικά μεγάλο οπαδό. Μπορώ να το συμπεράνω από τις ερωτήσεις σου, μπορώ να το πω από τα πράγματα που αναφέρεις και αυτά που ξέρεις. Υπάρχει ιστορία, μια μακροχρόνια σχέση. Όταν μιλάω με κάποιον άλλο, ανάλογα με το που είμαι, σε οποιαδήποτε χώρα, μπορώ να διακρίνω αν πρόσφατα έψαξαν το θέμα ή αν είναι πραγματικοί οπαδοί που εκτιμούν αυτό που είμαστε. Έτσι, εξαρτάται από το άτομο και μόνο. Και δυστυχώς, υπάρχουν περιπτώσεις που είναι εμφανές πως δε γνωρίζουμε ποίοι και τι είμαστε. Αλλά πρέπει να το δεχτείς. Άλλωστε, τι μπορείς να κάνεις για αυτό;

Ok, κλασικά δώσε μια υπόσχεση για το ότι θα ξανάρθετε σύντομα και πες τις σκέψεις σου για τους οπαδούς σας που θα διαβάσουν αυτή τη συνέντευξη...

Είναι δίχως αμφιβολία ένα από τα ωραιότερα μέρη που έχουμε επισκεφτεί και κάθε φορά που ερχόμαστε είναι μια πολύ όμορφη εμπειρία. Έχουμε πραγματικά εξαιρετικούς οπαδούς εδώ, λατρεύουμε να ερχόμαστε στην Ελλάδα, θα θέλαμε να είναι λίιιιγο πιο συχνά από ό,τι συμβαίνει, αλλά ξέρεις τι λένε, η απουσία κάνει την επιθυμία μεγαλύτερη! Αυτό συζητούσαμε και στο δρόμο από το ξενοδοχείο προς το χώρο εδώ, πως είναι πολύ ωραία που είμαστε εδώ, πως πάει πολύς καιρός και πως πρέπει να δώσουμε ένα πραγματικά καλό show για να ανακτήσουμε την επαφή. Και για αυτό είμαστε εδώ, για να κρατήσουμε επαφή. Ξέρεις τι; Σας θυμόμαστε, σας εκτιμάμε και επιστρέψαμε. Ας το κρατήσουμε έτσι...

Και για το τέλος κάτι που σκέφτηκα βλέποντας φέτος στο Download Festival παντού αφίσες δικές σας, το οποίο θεωρείται από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ...

Ναι, έχουμε παίξει εκεί...

Σκεφτόμουν, λοιπόν, πως του χρόνου οι Dream Theater θα είναι εδώ και λογικά θα είναι μάλλον δεύτερο όνομα κάτω μόνο από τους Iron Maiden ή τους Metallica;

Α ναι ε; Και γιατί όχι πρώτο όνομα; (γέλια)

Ε καλά, ξέρεις πως αν ήταν δική μου η επιλογή θα παίζατε headliners...

Ήδη κλείνουμε φεστιβάλ για το επόμενο καλοκαίρι, για τον Ιούνιο κυρίως, αλλά έχουμε πολύ καιρό ως τότε...

Φυσικά, αλλά το νόημα ήταν πως οι Dream Theater είναι «εκεί», τόσο ψηλά.

Σε ευχαριστώ.

Αν και τώρα που το λες θα περιμένω να σας δω πρώτο όνομα κάποια στιγμή... Ήταν μεγάλη ευχαρίστηση η συνομιλία...

Και για μένα.