Mike Mangini: “I would not be in Dream Theater if I did not like the style of Portnoy”

We met the Dream Theater drummer as part of the “Images And Words” tour for 25 years and talked to him about some interesting topics

By Kostis Agrafiotis

20/03/2017 @ 13:14

“Welcome to my world”  are his first words as he greets me in his backstage room. It’s a sunny but icy afternoon in Stockholm, Sweden, one of the thirty stops on the Dream Theater ”Images, Words & Beyond” tour celebrating the 25th anniversary of their most historic album, Images And Words. Last night, the band had played in Gothenburg and Mike was curious to know what the show looked like before I even started asking questions. Ladies and gentlemen, one of the most interesting, passionate and most importantly, most honest musicians I have ever spoken to, Dream Theater drummer Mike Mangini !

I have a question! I know you have questions for me, but it’s interesting: Over the years I have developed a technique that uses muscles that you do not see on the edge of my body, so I do not look like a very cool drummer. I do not spin a lot with the baguettes or big moves. Rock drummers have this impressive and awesome look that I wish I had...

Well, the way you play seems awesome to me personally!

Thank you! However, I look very robotic, especially in the videos, but I hit very hard and it does not appear at all. I also have a peculiarity where the bones in my hands are longer than normal, so I have developed a technique with the wrists. So here’s the question: last night, because I felt a little better than the last shows, since I no longer had a cold, I hit a lot, but very hard. Could you understand how loud the drums were beating?

Believe me, I definitely felt it. I realized it in my stomach.

Nice!

But are you really wondering?

I know, I know, but once in a while I will write a post about technique and I’m curious about what other drummers think. Very often people criticize, which of course is OK, but some people say that I do not hit hard and I think that it is not for their good, but now I think about it! I die in the blow though! (Laughs)

No, -seriously, I play drums and I can understand it!

Thank you! I actually try a little harder to look like I’m using a hand gesture, but for me it’s a waste of energy. And sometimes a bigger move needs more power, it’s a weird concept.

OK... Enough with my own questions.

So nice: You became a member of the band at a difficult time (ss: after the unexpected departure of Mike Portnoy in 2010) and of course people were wondering how it would all work. I can imagine the feeling of replacing someone with so much history in the band and I know fans can be tough, but all this time you were fantastic, so for me, as a big Dream Theater fan, I wanted to say a big thank you !

Thank you very much. You know, I was careful. Some say that I should not be so much, but more in phase: play anything, say anything, do anything. Only this is not in my nature and I understand that I cannot play what I want. I’m just trying to give my own tone to it. I play some things with one hand, some with the other. I change fillings, but I do not change what everyone knows and do air drumming on them – I even happen to like them.

I can only tell you this: Please make it your own. We have heard these songs so many times, we do not need to listen to them exactly as they are recorded.

Yes, as I did last night – I changed a lot of things in “Images And Words” but not too much. Do you think that was a good balance?

It was, but I think you can go even further.

OH OK! For example at the beginning of “Another Day”, I play with two rides, make changes and play with different phrases, but I cannot play with another rhythm, because that would make the band feel uncomfortable. Plus, I love the original part!

You’re obviously here to celebrate the anniversary of “Images And Words”, but the tour for “The Astonishing” ended a few months ago, so I’ll start with that. A year has passed since the release of the album, for which you toured throughout 2016. I would like to know your feelings for both the album and the tour.

My feelings are a mixture of being an observer and then being in it. It’s a bit like watching a team play on TV, you are not part of what is happening but you see it unfolding, and then another day you are in the team and you have a job to do there. This is my view. This is because I was not part of the lineup. I literally did not rehearse for a single piece. I did not learn a piece. I tried both parts of the album in a four-track kit to capture the feeling, but I had no idea where the drums should go and where they shouldn’t. I was so distant from it, all I could do was go to the studio and have John (Petrucci) tell me where the drums come in.

I tried different things and ended up recording eighteen tracks in five days and the remaining twelve in about six days – it was very short, it was straightforward and improvised. We were recording one part at a time and I was improvising without remembering anything afterwards. So when I had to find out, it was like someone else had played, it was very difficult for me. All I had to do was enjoy the drumming part. I had fun with the rest as an observer. For example, it was nice to be off the drums during the show and listen to what was going on – it was so nice to hear these dynamic moments, since they were beautifully written. It was like in physics that light is a particle and a wave. So was I. I have never lived so much as a particle and a wave. And honestly, I was not part of it either. “A Dramatic Turn Of Events “, even though I write music. So, Dream Theater fans do not know my full sound and compositions. Not yet! There is a lot to look forward to!

Obviously you want to get more involved in the synthetic process...

We will see how this unfolds. Do you realize that I joined someone else’s band? I am not a producer. The basic riffs are not expected of me. Nor do they want me for many synthetic issues, even though I compose and have many ideas. I entered an established entity, something I did throughout my career, I know how to do that and exist by keeping things the way people love and know them. I do not want to go in and disturb what people know and love. It needs time.

You said before that you recorded the last record in just two days – isn’t that good in a sense? Some would say that when you overdo it, it stops being fresh – it loses that vitality.

Yes! It’s good – everything is fine. I will not say that it is a better approach than preparing – it is a different approach. There is nothing better for me than having time with music and taking the drums to an advanced level. Nothing will overcome this for me, but improvising means doing something different and individually is something beautiful that I would not have done under other circumstances. So everything is fine – they are just different forms of expression.

Comparing yesterday’s show with what I saw a year ago, as I was in London for the premiere of “The Astonishing” tour...

(Interrupts)... Were you in London? These were our first appearances! I’m lucky I made it to these shows, I had no idea what I was doing! How did it look to you?

Yes, I was there both nights. I could understand that the first was the typical “first night of the tour” but in this case it was something completely different for you. The second night, however, was simply shocking.

This is what looks almost like a godsend to this band. It’s how we can tune in so quickly. My favorite teams are the ones who can make changes in the locker room in the third period of a hockey game, in the second half of a football game, etc. Who may not have done everything right in the first half but come out and win the game. It was scary though, there was so much pressure but in the end it was also a lot of fun.

So my question would be, how do you feel about returning to a “normal” show?

Much better. I really like this tour, for sure. But last year was something different. This tour was a bold move.

A few weeks ago you posted a clip that you practiced on one of the tracks of “Images And Words” and more specifically a second of the track. Imagine not having to do so much analysis every second, but how much flexibility do you really have each night?

I have moments of flexibility. But one thing I have noticed in human nature, both from the rest of the band and from me, is that we do not want things to be too different. There are moments of improvisation. We literally know when each of us will play something different every night. But doing this elsewhere... is scary! Because it throws you into something you are not used to. That’s how we are, we pay attention to the millisecond! This is how our minds work, so I try not to surprise others, unless these are pieces in which we know someone will try something different. Like last night, there is a part in “Learning To Live” that is very complex and I need to play exactly what is on the album. Yesterday was the first time I played something a little different and I felt like it sounded like the worst mistake ever made, haha! These are just some of the goal setting shareware that you can use. But not every second.

When I played with Extreme, or even Steve Vai, there was a piece in the guitar solo that I copied and orchestrated in full, the feeling, the notes, the whole style. Everything! I find these diamonds in the pieces. For example in “Metropolis”, when the guitar plays this (it makes the guitar sound)... sorry but I MUST play a ton that goes down – I will not play it as it is on the record. Sorry but does not fit tonally, so I have to do what I want.

Being someone who was not part of recording the album but have to play it live every night, what are your thoughts on “Images And Words”?

I have a lot of positive emotions. First of all, I’m thankful that Mike (Portnoy) created some great rhythm parts. I said from the beginning that I would not be in this band if I did not like his style, what he did and how creative he was. Plus, it was part of the synthesis process – it was there, as a producer. Although someone came and teased the sound from their drums (ss. Referring to producer David Prater), I happen to like it. I’m grateful when I play. I sometimes think “wow, this is a great place”. I’m also grateful that he had “Pull Me Under” in it because it gave the band the opportunity to make a career. I think about all this and I am grateful.

Can you believe it’s been six years since you joined the band?

There are almost seven in fact!

Indeed – of course we found out a few months after it actually happened.

It was six months later! My family did not know these months either. I’m not kidding. Only my wife knew that. And one person from whom I asked for two $ 35,000 drum sets. He was a person I had to trust. And that was all! It was very hard. My students did not know it (s. Mike was teaching at Berklee College Of Music at the time), nor did my colleagues. That broke me up. I hated it. I look back on that period and I have nerves that I could not speak to my students. I still have nerves with it, but of course I’m also happy because it was a big surprise for everyone else. It was a sacrifice that made me lie to people and I do not like to lie. I did not actually lie, but I did not answer when asked if I entered the Dream Theater, which you could say is a lie. To be honest I hated having to come to this position.

Do you miss teaching?

I miss my relationship with my students. I miss what I learned from their point of view. I miss being able to save them ten years of work. I had the opportunity to create a connection with people who were different, had different musical styles, different beliefs, ideologies, preferences. We took the knowledge we had about everything and used it to learn something new. That’s how I learned what they knew. I miss having an impact on people. They had the opportunity to connect with something different from them – someone who had a different religion, a different ideology or philosophy. One liked Jazz and another liked speed metal. They thought they were different from each other, and the way I taught them brought them closer. Music surpasses everything. But! I had to have knowledge. To know Jazz. They had to trust that I knew Swing, even though I’m not known for it. There were people from different religions, so I had to study their religions. I had to come to them so that they would feel that I was someone they could talk to. There was never a conflict, there were always relationships. I miss that, as do my colleagues. Do I miss working in a building? No! But as I get older I may want to return to this job. There have always been relationships. I miss that, as do my colleagues. Do I miss working in a building? No! But as I get older I may want to return to this job. There have always been relationships. I miss that, as do my colleagues. Do I miss working in a building? No! But as I get older I may want to return to this job.

You talk very passionately about it, which shows a lot about the way you teach.

There was an online evaluation and I finished at 1% across the country, that was a big deal for me, since you cannot please everyone. But I managed to influence some people positively. Nobody is perfect. Overall, I learned from my students, which is very interesting.

Mike Mangini: «Δεν θα ήμουν στους Dream Theater αν δεν μου άρεσε το στυλ του Portnoy»

Συναντήσαμε τον drummer των Dream Theater στο πλαίσιο της περιοδείας για τα 25 χρόνια του "Images And Words" και συνομιλήσαμε μαζί του για αρκετά ενδιαφέροντα θέματα

Από τον Κωστή Αγραφιώτη

20/03/2017 @ 13:14

«Καλωσήρθες στον κόσμο μου» είναι οι πρώτες του λέξεις καθώς με υποδέχεται στο backstage δωμάτιό του. Είναι ένα ηλιόλουστο αλλά παγωμένο απόγευμα στη Στοκχόλμη (Σουηδία), μια από τις τριάντα στάσεις της "Images, Words & Beyond" περιοδείας των Dream Theater που γιορτάζει την 25η επέτειο του πιο ιστορικού τους άλμπουμ, "Images And Words". Την προηγούμενη νύχτα, η μπάντα είχε παίξει στο Gothenburg και ο Mike ήταν περίεργος να μάθει πώς μου φάνηκε το show, πριν καν αρχίσω με τις ερωτήσεις μου. Κυρίες και κύριοι, ένας από τους πιο ενδιαφέροντες, παθιασμένους και το σημαντικότερο, πιο ειλικρινείς μουσικούς που έχω μιλήσει ποτέ, ο drummer των Dream Theater, Mike Mangini!

Έχω μια ερώτηση! Ξέρω πως έχεις ερωτήσεις για μένα, αλλά είναι ενδιαφέρον: Έχω αναπτύξει με τα χρόνια μια τεχνική που χρησιμοποιώ μύες τους οποίους δεν βλέπεις, στην άκρη του σώματός μου, οπότε δεν φαίνομαι και πολύ cool drummer. Δεν κάνω πολλά spin με τις μπαγκέτες ούτε μεγάλες κινήσεις. Οι rock drummers έχουν αυτό το εντυπωσιακό και φοβερό look που εύχομαι να είχα...

Λοιπόν, ο τρόπος που παίζεις μου φαίνεται φοβερός προσωπικά!

Σ’ ευχαριστώ! Ωστόσο, φαίνομαι πολύ ρομποτικός, ειδικά στα βίντεο, αλλά χτυπάω πολύ δυνατά και δεν φαίνεται καθόλου. Έχω επίσης μια ιδιαίτερότητα όπου τα κόκκαλα στα χέρια μου είναι μακρύτερα από το φυσιολογικό, οπότε έχω αναπτύξει μια τεχνική με τους καρπούς. Οπότε ορίστε η ερώτηση: χθες βράδυ, επειδή ένιωθα λίγο καλύτερα από τα τελευταία show, αφού δεν είχα πια κρύωμα, χτυπούσα πολύ, μα πολύ δυνατά. Μπορούσες να το καταλάβεις πόσο δυνατά χτυπιόντουσαν τα τύμπανα;

Πίστεψέ με, σίγουρα το ένιωσα. Το κατάλαβα στο στομάχι μου.

Ωραία!

Πραγματικά όμως αναρωτιέσαι;

Ξέρω, ξέρω, αλλά μια στο τόσο θα γράψω ένα ποστ για τεχνική και είμαι περίεργος για το τι σκέφτονται άλλοι drummers. Πολύ συχνά κόσμος κριτικάρει, το οποίο φυσικά είναι OK, αλλά κάποιοι λένε πως δεν χτυπάω δυνατά και σκέφτομαι πως δεν είναι με τα καλά τους, αλλά τώρα σκέφτομαι αυτό! Τα πεθαίνω στο χτύπημα όμως! (Γέλια)

Οχι, -σοβαρά, παίζω ντραμς και μπορώ να το καταλάβω!

Σ' ευχαριστώ! Στην πραγματικότητα προσπαθώ λίγο περισσότερο να δείχνω σαν να χρησιμοποιώ μια κίνηση των χεριών, αλλά για μένα είναι άσκοπη σπατάλη ενέργειας. Και μερικές φορές μια μεγαλύτερη κίνηση χρειάζεται περισσότερη δύναμη, είναι ένα περίεργο concept.

OΚ... Αρκετά με τις δικές μου ερωτήσεις.

Ωραία, λοιπόν: Έγινες μέλος της μπάντας σε μια δύσκολη περίοδο (σ.σ.: μετά την αναπάντεχη αποχώρηση του Mike Portnoy το 2010) και φυσικά ο κόσμος αναρωτιόταν πώς θα δούλευε όλο αυτό. Μπορώ να φανταστώ το συναίσθημα του να αντικαθιστάς κάποιον με τόση ιστορία στην μπάντα και ξέρω πως οι fan μπορούν να είναι σκληροί, αλλά όλον αυτόν τον καιρό ήσουν φανταστικός, οπότε για μένα, σαν μεγάλο οπαδό των Dream Theater, ήθελα να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ!

Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ. Ξέρεις, ήμουν προσεκτικός. Κάποιοι λένε πως δεν θα έπρεπε να είμαι και τόσο, αλλά πιο πολύ σε φάση: παίξε οτιδήποτε, πες οτιδήποτε, κάνε οτιδήποτε. Μόνο που αυτό δεν είναι στη φύση μου και καταλαβαίνω πως δεν μπορώ να παίζω ό,τι θέλω. Απλά προσπαθώ να δώσω τη δική μου χροιά σε αυτό. Παίζω κάποια πράγματα με το ένα χέρι, κάποια με το άλλο. Αλλάζω γεμίσματα, αλλά δεν αλλάζω αυτά που ξέρουν όλοι και κάνουν air drumming σε αυτά - τυχαίνει μάλιστα να μου αρέσουν κιόλας.

Μπορώ να σου πω μόνο το εξής: Σε παρακαλώ κάνε το δικό σου. Έχουμε ακούσει τόσες φορές αυτά τα κομμάτια, δεν χρειάζεται να τα ακούμε ακριβώς όπως είναι ηχογραφημένα.

Ναι, όπως έκανα και χθες βράδυ - άλλαξα αρκετά πράγματα στο "Images And Words" αλλά όχι υπερβολικά πολλά. Πιστεύεις πως ήταν μια καλή ισορροπία;

Ήταν, αλλά πιστεύω πως μπορείς να το πας ακόμη παραπέρα.

Α ΟΚ! Για παράδειγμα στην αρχή του "Another Day", παίζω με δυο ride, κάνω αλλαγές και παίζω με διαφορετικές φράσεις, αλλά δεν μπορώ να παίξω με άλλο ρυθμό, γιατί αυτό θα έκανε την μπάντα να νιώθει άβολα. Επιπλέον, μου αρέσει το αυθεντικό μέρος!

Προφανώς είστε εδώ για να γιορτάσετε την επέτειο του "Images And Words", αλλά η περιοδεία για το "The Astonishing" τελείωσε μερικούς μήνες πριν, οπότε θα ξεκινήσω από αυτό. Πέρασε ένας χρόνος από την κυκλοφορία του δίσκου, για τον οποίο περιοδεύσατε όλο το 2016. Θα ήθελα να μάθω τα συναισθήματά σου τόσο για τον δίσκο όσο και για την περιοδεία.

Τα συναισθήματά μου είναι μια μίξη μεταξύ του να είμαι ένας παρατηρητής και μετά να είμαι μέσα σε αυτό. Είναι λίγο σαν να βλέπεις μια ομάδα να παίζει στην τηλεόραση, δεν είσαι κομμάτι αυτού που γίνεται αλλά το βλέπεις να εκτυλίσσεται, και μετά μια άλλη μέρα είσαι στην ομάδα και έχεις μια δουλειά να κάνεις εκεί. Αυτή είναι η οπτική μου. Αυτό λόγω του ότι δεν ήμουν μέρος της σύνθεσης. Κυριολεκτικά δεν έκανα πρόβα ούτε για ένα κομμάτι. Δεν έμαθα ένα κομμάτι. Πρόβαρα και τα δυο μέρη του άλμπουμ σε ένα kit τεσσάρων κομματιών, για να πιάσω το συναίσθημα, αλλά δεν είχα ιδέα πού έπρεπε να μπουν τα τύμπανα και που δεν έπρεπε. Ήμουν τόσο αποστασιοποιημένος από αυτό, το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να πάω στο στούντιο και να έχω τον John (Petrucci) να μου λέει που μπαίνουν τα τύμπανα.

Δοκίμασα διαφορετικά πράγματα και κατέληξα να ηχογραφήσω δεκαοκτώ κομμάτια σε πέντε μέρες και τα υπόλοιπα δώδεκα σε περίπου έξι μέρες - ήταν πολύ σύντομο, ήταν άμεσο και βασισμένο σε αυτοσχεδιασμό. Ηχογραφούσαμε ένα μέρος τη φορά και εγώ αυτοσχεδίαζα χωρίς να θυμάμαι τίποτε μετά. Οπότε όταν έπρεπε να το μάθω, ήταν σαν να έχει παίξει κάποιος άλλος, μου ήταν πολύ δύσκολο. Αυτό που έπρεπε να κάνω ήταν να ευχαριστηθώ το drumming κομμάτι. Το υπόλοιπο το διασκέδασα ως παρατηρητής. Για παράδειγμα, ήταν ωραία όταν ήμουν εκτός των ντραμς κατά τη διάρκεια του show και άκουγα τι γίνεται - ήταν τόσο ωραίο να ακούω αυτές τις δυναμικές στιγμές, αφού ήταν πανέμορφα γραμμένες. Ήταν όπως στη φυσική που το φως είναι σωματίδιο και κύμα. Έτσι ήμουν κι εγώ. Δεν έζησα ποτέ τόσο σαν σωματίδιο και κύμα. Και ειλικρινά, δεν ήμουν κομμάτι ούτε του "A Dramatic Turn Of Events", παρόλο που γράφω μουσική. Οπότε, οι fan των Dream Theater δεν ξέρουν τον πλήρη ήχο και τις συνθέσεις μου. Όχι ακόμη! Υπάρχουν πολλά να περιμένουν!

Προφανώς θέλεις να αναμειχθείς περισσότερο στη συνθετική διαδικασία...

Θα δούμε πώς θα εκτυλιχθεί αυτό. Αντιλαμβάνεσαι πως μπήκα στην μπάντα κάποιου άλλου. Δεν είμαι παραγωγός. Δεν περιμένουν από μένα τα βασικά riff. Ούτε με θέλουν για πολλά συνθετικά ζητήματα, παρόλο που συνθέτω κι έχω πολλές ιδέες. Μπήκα σε μια καθιερωμένη οντότητα, κάτι που έκανα σε όλη μου την καριέρα, ξέρω πώς να το κάνω αυτό και να υπάρχω κρατώντας τα πράγματα όπως ο κόσμος τα αγαπάει και τα γνωρίζει. Δεν θέλω να μπω και να ενοχλήσω αυτό που ο κόσμος γνωρίζει κι αγαπά. Θέλει χρόνο.

Είπες πριν πως ηχογράφησες τον τελευταίο δίσκο σε δυο μόλις μέρες - δεν είναι και καλό αυτό υπό μια έννοια; Κάποιοι θα έλεγαν πως όταν το παραδουλεύεις, σταματά να είναι φρέσκο - χάνει αυτήν τη ζωντάνια.

Ναι! Είναι καλό - όλα είναι καλά. Δεν θα πω πως είναι μια καλύτερη προσέγγιση από το να προετοιμάζεσαι - είναι μια διαφορετική προσέγγιση. Τίποτε δεν είναι καλύτερο για μένα από το να έχω χρόνο με τη μουσική και να πάω τα τύμπανα σε ένα προχωρημένο επίπεδο. Τίποτε δεν θα το ξεπεράσει αυτό για μένα, αλλά το να αυτοσχεδιάζω σημαίνει πως κάνω κάτι διαφορετικό και μεμονωμένα είναι κάτι όμορφο που δεν θα είχα κάνει υπό άλλες συνθήκες. Συνεπώς όλα είναι καλά - απλά είναι διαφορετικές μορφές έκφρασης.

Συγκρίνοντας το χθεσινό show με αυτό που είδα έναν χρόνο πριν, καθώς ήμουν στο Λονδίνο για την πρεμιέρα της "The Astonishing" περιοδείας...

(Διακόπτει)... Ήσουν στο Λονδίνο; Αυτές ήταν οι πρώτες μας εμφανίσεις! Είμαι τυχερός που τα κατάφερα σε αυτά τα show, δεν είχα ιδέα τι έκανα! Πώς σου είχε φανεί;

Ναι, ήμουν και τις δυο βραδιές εκεί. Μπορούσα να καταλάβω πως η πρώτη ήταν η τυπική «πρώτη βραδιά της περιοδείας» αλλά σε αυτήν την περίπτωση ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό για σας. Η δεύτερη βραδιά πάντως ήταν απλά συγκλονιστική.

Αυτό είναι που μοιάζει σχεδόν θεόσταλτο με αυτήν την μπάντα. Είναι πως μπορούμε να συντονιστούμε τόσο γρήγορα. Οι αγαπημένες μου ομάδες είναι αυτές που μπορούν να κάνουν αλλαγές στα αποδυτήρια την τρίτη περίοδο ενός αγώνα hockey, στο δεύτερο ημίχρονο ενός ποδοσφαιρικού αγώνα κλπ. Που μπορεί να μην τα έκαναν όλα σωστά στο πρώτο μισό αλλά βγαίνουν και κερδίζουν το παιχνίδι. Ήταν, όμως, τρομακτικό, υπήρχε τόση πολλή πίεση αλλά στο τέλος είχε επίσης πολλή πλάκα.

Η ερώτησή μου, λοιπόν, θα ήταν πώς αισθάνεσαι με την επιστροφή σε ένα «φυσιολογικό» show;

ΠΟΛΥ καλύτερα. Μου αρέσει πολύ περισσότερο αυτή η περιοδεία, σίγουρα. Αλλά η προηγούμενη χρονιά ήταν κάτι το διαφορετικό. Ήταν μια τολμηρή κίνηση αυτή η περιοδεία.

Πριν μερικές εβδομάδες πόσταρες ένα κλιπ που έκανες εξάσκηση σε ένα από τα κομμάτια του "Images And Words" και πιο συγκεκριμένα ένα δευτερόλεπτο του κομματιού. Να φανταστώ πως δεν χρειάζεται να κάνεις τόση ανάλυση για κάθε δευτερόλεπτο, αλλά πόση ευελιξία έχεις στ' αλήθεια κάθε βράδυ;

Έχω στιγμές ευελιξίας. Αλλά ένα πράγμα που έχω παρατηρήσει στην ανθρώπινη φύση, τόσο από τους υπόλοιπους στην μπάντα αλλά και από μένα, είναι πως δεν θέλουμε τα πράγματα να είναι πολύ διαφορετικά. Υπάρχουν οι στιγμές αυτοσχεδιασμού. Ξέρουμε κυριολεκτικά πότε ο καθένας μας θα παίξει κάτι διαφορετικό κάθε βράδυ. Αλλά το να το κάνεις αυτό σε άλλα σημεία... είναι τρομακτικό! Επειδή σε πετάει σε κάτι που δεν έχεις συνηθίσει. Έτσι είμαστε, προσέχουμε και το millisecond! Έτσι δουλεύουν τα μυαλά μας, οπότε προσπαθώ να μην ξαφνιάζω τους υπόλοιπους, εκτός κι αν πρόκειται για κομμάτια στα οποία ξέρουμε πως κάποιος θα δοκιμάσει κάτι διαφορετικό. Όπως χθες βράδυ, υπάρχει ένα μέρος στο "Learning To Live" που είναι πολύ σύνθετο και χρειάζομαι να παίξω ακριβώς αυτό που υπάρχει στο άλμπουμ. Χθες ήταν η πρώτη φορά που έπαιξα κάτι λίγο διαφορετικό και ένιωσα πως ακούστηκε σαν το χειρότερο λάθος που έγινε ποτέ, χαχα! Είναι κάποια σημεία που δεν πρέπει να κάνω αλλαγές. Αλλά όχι και κάθε δευτερόλεπτο.

Όταν έπαιζα με τους Extreme, ή και με τον Steve Vai, υπήρχε ένα κομμάτι στο solo της κιθάρας που αντέγραφα και ενορχήστρωνα πλήρως, το συναίσθημα, τις νότες, όλο το ύφος. Τα πάντα! Βρίσκω αυτά τα διαμάντια μέσα στα κομμάτια. Για παράδειγμα στο "Metropolis", όταν η κιθάρα παίζει αυτό (κάνει τον ήχο της κιθάρας)... συγγνώμη αλλά ΠΡΕΠΕΙ να παίξω ένα fill που κατεβαίνει τονικά - δεν θα το παίξω όπως είναι στο δίσκο. Συγγνώμη αλλά δεν ταιριάζει τονικά, οπότε πρέπει να κάνω αυτό που θέλω.

Όντας κάποιος που δεν ήσουν μέρος της ηχογράφησης του άλμπουμ αλλά πρέπει να το παίξεις ζωντανά κάθε βράδυ, ποιές είναι οι σκέψεις σου για το "Images And Words";

Έχω πολλά θετικά συναισθήματα. Πρώτα απ' όλα, είμαι ευγνώμων που ο Mike (Portnoy) δημιούργησε κάποια σπουδαία ρυθμικά μέρη. Το είπα εξαρχής πως δεν θα ήμουν σε αυτήν την μπάντα αν δεν μου άρεσε το στυλ του, αυτό που έκανε και το πόσο δημιουργικός ήταν. Επιπλέον, ήταν μέρος της συνθετικής διαδικασίας - ήταν εκεί, ως παραγωγός. Παρόλο που ήρθε κάποιος και πείραξε τον ήχο από τα τύμπανά του (σσ. Αναφερόμενος στον παραγωγό David Prater), τυχαίνει να μου αρέσει. Είμαι ευγνώμων όταν παίζω. Σκέφτομαι μερικές φορές «ουάου, αυτό είναι ένα φοβερό σημείο». Είμαι, επίσης, ευγνώμων που είχε μέσα το "Pull Me Under" επειδή έδωσε στην μπάντα τη δυνατότητα να κάνει καριέρα. Σκέφτομαι όλα αυτά και είμαι ευγνώμων.

Μπορείς να πιστέψεις πως πάνε έξι χρόνια από τότε που μπήκες στην μπάντα;

Είναι σχεδόν επτά στην πραγματικότητα!

Πράγματι - βέβαια εμείς το μάθαμε μερικούς μήνες αφότου όντως συνέβη.

Ήταν έξι μήνες αργότερα! Ούτε η οικογένειά μου δεν το ήξερε αυτούς τους μήνες. Δεν κάνω πλάκα. Μόνο η γυναίκα μου το ήξερε. Και ένα άτομο από το οποίο ζήτησα δυο drum set των $35.000. Ήταν ένα άτομο που έπρεπε να εμπιστευτώ. Και αυτοί ήταν όλοι! Ήταν πολύ δύσκολο. Οι μαθητές μου δεν το γνώριζαν (σσ. Ο Mike δίδασκε στο Berklee College Of Music εκείνη την περίοδο), ούτε και οι συνάδελφοί μου. Αυτό με διέλυσε. Το μίσησα. Κοιτάω πίσω σε εκείνη την περίοδο και έχω νεύρα που δεν μπορούσα να μιλήσω στους μαθητές μου. Ακόμη έχω νεύρα με αυτό, αλλά φυσικά είμαι και χαρούμενος γιατί ήταν μια μεγάλη έκπληξη για όλους τους άλλους. Ήταν μια θυσία που με έκανε να πω ψέματα σε κόσμο και δεν μου αρέσει να λέω ψέματα. Στην πραγματικότητα δεν είπα ψέματα, αλλά δεν απαντούσα όταν με ρωτούσαν αν μπήκα στους Dream Theater, που θα μπορούσες να πεις πως είναι σαν ψέμα. Για να είμαι ειλικρινής το μίσησα που έπρεπε να έρθω σε αυτήν τη θέση.

Σου λείπει να διδάσκεις;

Μου λείπει η σχέση μου με τους μαθητές μου. Μου λείπουν αυτά που μάθαινα από την οπτική τους. Μου λείπει το να μπορώ να τους γλιτώσω δέκα χρόνια δουλειάς. Είχα τη δυνατότητα να δημιουργήσω μια σύνδεση με ανθρώπους που ήταν διαφορετικοί, είχαν διαφορετικά μουσικά στυλ, διαφορετικές πεποιθήσεις, ιδεολογίες, προτιμήσεις. Παίρναμε τη γνώση που είχαμε για το καθετί και τη χρησιμοποιούσαμε για να μάθουμε κάτι καινούργιο. Έτσι μάθαινα κι εγώ αυτά που ήξεραν. Μου λείπει το να έχω μια επίδραση πάνω στους ανθρώπους. Είχαν τη δυνατότητα να συνδεθούν με κάτι διαφορετικό από αυτούς - κάποιος που είχε μια άλλη θρησκεία, μια διαφορετική ιδεολογία ή φιλοσοφία. Σε έναν άρεσε η Jazz και σε άλλον το speed metal. Νόμιζαν πως είναι διαφορετικοί ο ένας με τον άλλον, και ο τρόπος που τους δίδασκα τους έφερνε κοντά. Η μουσική τα ξεπερνά όλα. Αλλά! Έπρεπε να έχω γνώση. Να ξέρω Jazz. Έπρεπε να εμπιστευθούν το ότι είχα γνώση της Swing, παρόλο που δεν είμαι γνωστός γι' αυτό. Υπήρχαν άνθρωποι που προέρχονται από διαφορετικές θρησκείες, οπότε έπρεπε να μελετήσω για τις θρησκείες τους. Έπρεπε να έρθω κοντά τους, ώστε να νιώσουν πως είμαι κάποιος με τον οποίο θα μπορούσαν να μιλήσουν. Δεν υπήρχε ποτέ διαμάχη, πάντα υπήρχαν σχέσεις. Αυτό μου λείπει, όπως και οι συνάδελφοί μου. Μου λείπει να δουλεύω σε ένα κτίριο; Όχι! Αλλά όσο μεγαλώνω ίσως θελήσω να επιστρέψω σε αυτήν τη δουλειά.

Μιλάς πολύ παθιασμένα γι' αυτό, το οποίο δείχνει πολλά για τον τρόπο που διδάσκεις.

Υπήρχε μια online αξιολόγηση κα τελείωσα στο 1% σε όλη τη χώρα, αυτό ήταν μεγάλη υπόθεση για μένα, αφού δεν μπορείς να ευχαριστείς τους πάντες. Αλλά κατάφερα να επηρεάσω θετικά κάποιους ανθρώπους. Κανείς δεν είναι τέλειος. Γενικά, έμαθα από τους μαθητές μου, το οποίο είναι πολύ ενδιαφέρον.