Interview with Mike Mangini (Dream Theater)

“In ‘A Dramatic Turn Of Events’ I think I sound like there are only two microphones in the room”

By Nikos Katapidis

12/12/2014 @ 10:44

It’s a great moment when you meet one of your favorite musicians, and you see that they remain so focused on their goal, down to earth and really love what they do. So Mike Mangini, who was in our country for Zildjian Day at the Philippos Nakas Conservatory (November 30), told us about the way he approaches his playing in the Dream Theater, full of energy and appetite. In fact, he “fired” the manager who came to warn us about the end of the limited time given to us, in order to answer as many of our questions as possible. Great musician, awesome guy. The sequel on screen...

Mike welcome to Greece after three years. It seems that you did not keep the promise that James gave us last time, since you did not visit us during the tour for the “Dream Theater”. Didn’t you have an offer to play in Greece?

To tell you the truth, I do not have any involvement in which concerts are arranged, so you ask the wrong person my friend. (laughs)

You did a long tour, playing a demanding set of about three hours. In every concert you played with a click track, so I wonder if this was tedious and stressful for you, to try every night to be completely accurate in your playing...

Let me tell you how and why this is the case for each piece. The point is that we want each of our shows to be the best possible experience for almost every fan, after all not everyone can be happy. That’s what most people who saw us told us, that’s how we felt. Now that this can be done by playing every show with the same setlist instead of changing it often, this is why: because all five of us are in the same phase, trying to be as good as possible in what we do, playing the same show is like to try to achieve the perfect recording, in fact that is all we are trying to do. So our concentration and attention is much better, because by changing the pieces, you think about these changes, you notice different things, changes in lighting, in the video, in the speed of the video, maybe even the rhythm of the delays on the guitars, change so much that you cannot dedicate yourself to your performance.

The performance just cannot be so good, it does not happen if you make changes, so the fans of Dream Theater wherever they see us, see us trying to be as good as we can, every night wanting to achieve the perfect result, whether it is for the first show that we still arrange all the challenges of the production, whether it is the last concert. You cannot be your best self when you are not comfortable with the songs and the changes in the production, you just cannot, and how to do it after all your mind is busy with these changes and moments of uncertainty?

Your new live album, “Breaking The Fourth Wall”, I think has the best drum production compared to your previous work at Dream Theater. Do you think that you have finally found the right sound for the band? There has been a lot of criticism about the sound of the drums in previous albums, do you think that here you really sound like you would like?

Thank you for your kind words. My kit with a lot of work evolved from the last recording. My coach Eric helped us with that. Lorne, who did the live setup for the tour, changed the tuning. Nigel, the sound engineer for the tour, has been working with me since I played with Steve Vai, and mixing engineer Rich is the “O” man behind the glass. But no, the evolution of my sound has not stopped, there is room for improvement. I always get better, everyone around me wants to get better, this is what we all do, we get better.

My kit for “Breaking The Fourth Wall” was created based on the things I learned from the recording of “Dream Theater”. Now, I’ve already thought of some changes that I have planned to make everyone’s life easier for the next album in terms of sound, but no I do not think I have ended up somewhere, it will change because we change too, it’s just what happens. We all evolve, we learn from each other, that is the good thing.

I mean, look, it’s not just my sound we’re talking about, and I sounded completely different on the two records. If you just want to hear my drums with the sound that is most representative of how I played, the way I listen to things and then play, then listen to “Mullmuzzler 2”. For a more intense version of this sound, listen to “Elements Of Persuasion” by James LaBrie. If you hear “Mullmuzzler 2”, it’s what you hear from me in the room from my side. I am not saying that it is my best sound for each drum separately. “Elements Of Persuasion” is amazing. We completed the kit for “Mullmuzzler 2” in half a day. Not much time, I say this from my point of view when I heard the final product in relation to how I created the relationship between snare and ride sources. Especially my rides are sometimes as snare as possible in reality and in relation to my creativity. This is how I play until today. It’s just as important to me when I create a track on drums.

However, I cannot achieve the best overall sound based on what I hear when I sit behind the drums. Sound leakage between toms and cymbals becomes my enemy, so I must continue to let others help me become more than I realize and I am happy to accept other ideas.

So today, technology offers us all these ways, in microphones, skins and all that, so that the sound sounds clearer, or better to fit and fit along with 80 music tracks, there are ways to have more control. Now with Dream Theater, I’m dealing with music that has so many tracks that we cannot even fit more on the computer, so we’re talking about a lot of sounds you have to get through. If I were the engineer in charge of something like this, it would really take me a long time to find opportunities and alternatives to try things out, so I just follow, and I’m thankful that these people have so much knowledge. I expect that each of us will evolve, because it is what we do, and when we do it together it is something beautiful.

Aside from the sound, I think your playing of the older tracks this time highlights the unique way you approach the drums. In songs like “The Shattered Fortress” or “Trial Of Tears”, for example, I thought that this time you really play more freely and show what you can do. Did you improvise these changes during the concerts, or was it something you had prepared before the tour started?

This is something I did live, I improvised, but I improvised based on perceptions, thoughts and feelings while I was playing. In other words, at first I wanted to feel comfortable in satisfying the band and the fans. I did not want to satisfy myself in the first place. This is always nice, but I do not have to. I have to satisfy the people I play with so we can continue to play together, right? I have to satisfy the fans so that they want to hear more and be happy, at least most of them, so for me, I started to have a feeling that I got to a point where I showed everyone that I can play these songs, “here, I can do it”. They know I have a high level of technique, so I have nothing to prove using a song to show what I can do, or as a demonstration of drums. It has more to do with playing things that satisfy as many people as possible.

Now, I want to try different things just to see what happens if I get them out of me, but without ruining the song. The DVD “Breaking The Fourth Wall” is just the beginning, I did not do much, especially in relation to the end of the tour. Towards the end of the tour, I was on a completely different level of play. You know, if we had videotaped it, we could have released two DVDs and you would see the difference, certainly not two different drummers but you would see a serious development in my playing. This is what I meant when I talked about our decision to play the same set every night. Yes, the pieces are the same, but small points are different and are performed with excessive concentration and dedication.

So you tried something different every night?

I do not know if it was every night, things go in waves, I have to try something first, to see if everyone feels comfortable, and I have to feel it too, you cannot count them. Look, the guys in the band from the beginning supported me in doing this. They did not sit there to force me to play something like on the record, in fact I do not think they would want exactly that, but you know, you can ask them, I personally do not think so.

For example, I can remember James saying to me from the beginning, like everyone else, “do it, play it your way”, but there is a limit. I am responsible for deciding where to play safely, and when I say that I do not mean that I will not give everything, but I try to do what I think is right, that is what I am trying to say. I try to satisfy most of the world. Listening to others tell me to move on while they trust me and know that I will not destroy the original parts, but develop them, strengthens my gratitude for working with them.

Many are wondering about the degree of your involvement in the composition of “Dream Theater”. John Petrucci had revealed that there were some of your ideas that were not used on the album, what kind of ideas were they, rhythmic, let’s say a riff, a melody?

Within our team, these are mostly things related to drums. The way I communicate ideas is through a Jordan app for the iPad, or the keys. Now, this is his instrument, I do not want to be in the room playing someone else’s musical instrument, right? I mean it’s his, but it’s the only way I can communicate, so when I had the opportunity to do it, it was a few times, because there were so many ideas from others, that there was no room for me to tell them “wait guys “Can you give me 20 minutes while I’m thinking of a melodic riff, can you give me this time?” This never happens. It always happens the other way around, I stay silent for two hours or 20 minutes, I give them the time they need, I’m happy to do it, it just does not happen the other way around.

So there were not many opportunities for me to do that. Now, fortunately I have many ideas that I do not use, but also fortunately others do not sit behind my drums to tell me what to do. I do not get involved in what they do, they do it better than me anyway, so that’s how things are, at least so far.

Jordan had said that with you in the band, Dream Theater has the ability to do things they could not before, in terms of rhythm and drumming, so I wonder if you can tell us a song or part of a song that was the result of your own rhythmic ideas?

Do you want to say a piece?

Yeah!

Tell me!

Take “Illumination Theory” for example.

Ok, the point that goes “tu tu tu pa tu” (s.s.: The song at 11:11 of the song). This phrase, many of the riffs in between, I listened to what the others were composing, and when they were not satisfied with what they were writing, they looked at me to give me an idea, so I said “well, what do you say we play 3 here” or something such.

At this point I have to say that I do not know if this is different from what they did with Mike Portnoy, I do not know if he told them “Let’s lower the tonality by three semitones”, because this is a composition, a clear contribution to the melody that is copyrighted, what about the drums if the notes play on them, then the drums are part of it, but I do not know what happened before and I cannot tell you. All I can say is that I made some suggestions with notes, but not many because I had to stop and compose on the iPad. These guys are so fast. It seems they always win this fight! (laughs) In “Illumination Theory”, this is the piece in the middle, the other thing I do by hitting the drum wreaths, various such little things, that I have done so far at least are such points.

But the biggest difference is in some places, now I cannot mention a specific name, but they had thought of some rhythmic changes where I play with one side of my body while holding a feeling in 3/4 with my left side so “one two three, one two three “(ss: Mike plays the rhythm with his body). I will do this today at the clinic so you will understand what I mean. Such things are what I think I can do because of my mechanical ability that allows me to play two completely different phrases at the same time, and make the rhythmic changes have a constant 3/4 or 4/4 feel, do you understand what I mean?

Yes, I think you do something similar in “Enigma Machine”...

Exactly, so my ability to coordinate with the polynomials is probably what Jordan was aiming for when he made this statement. Of course, I’m not going to sit behind their instruments, or even try to tell them (ss: in a funny voice) “Hey guys, hey Petrucci, I found a nice riff on the guitar”, how do I do that? But I like to be suggested something on the drums, you know these guys can think fantastic things, sometimes they can tell me “try the hi-hat here” or “try something like this”, I like this, it’s something I did and with Steve Vai. This is the reason why the operation of the band is so harmonious, you know these things you cannot pretend.

Towards the end of the tour, you did a nice jam on the introduction of “Trial Of Tears”, is it an idea for the next album, or did it just come out and play it?

I have no idea, it was just a jam, you know a lot of what we played on the tour for “A Dramatic Turn Of Events” was not used on a record, some but we used them!

Well, you have to keep this because it is very good!

I’m glad you liked it! I have no idea if it will fit what we will do on the next album.

Since I mentioned In the next album, have you set any goals, either in terms of drumming, or in some musical stylistic changes that you would like to try?

In terms of sound, I will say again that I try to learn with every experience I have, I learned a lot from the recording of “Dream Theater”, I learned something different from the recording of “A Dramatic Turn Of Events”. From “A Dramatic Turn Of Events”, I learned a lot about what it sounds like to have two microphones in the room and that was it. It’s not true, of course, but this is my impression of my sound.

It’s kind of, ok, we have all these drums in the room, and you hear all the leakage, because I have all these things... Once you add a billion guitars and keys, then all the detail and power disappears without making any detailed changes in equalization.

In terms of style, I am at a new level after two records both in terms of play and comfort.

For the leakage you said, imagine that on the drum track of “On The Backs Of Angels” your voice is heard at one point, right after Jordan’s solo on the piano that you re-enter the track...

Yes, it definitely sounds good, I always count, so it definitely sounds good. My members must also obey time. Where is the time and where do I find it? I feel it through my voice so that my members have something tangible to support. At “Dream Theater”, I learned a lot about feeling the rhythmic changes because snare was something very different, it was not something I thought about, but I evolved and changed because of it, look what I did: The very different sound made me not play ghost notes in the snare but in the ride plates and hi-hats, so because of the change they suggested to me, and because I had the opportunity to adapt to someone else’s ideas, I evolved. I want to be clear on this, if I am very stubborn with the things I want, the way I want, how will I improve? If something new comes up and I think “this is something I really do not want”, but I know that someone has a vision, I will do it, because I know that they trust me, that I am a good person, so let’s do it together, let’s work together and let it follow. 

And finally look at what they took out of me, a diamond, I honestly would not go back to change it because the sound of the snare was something I did not want, because we all got something out of it, right? So that’s what it is, and I know that with the next album I will evolve more. What I do now is prepare, I have already thought of ways to make everyone’s job easier and manage my sound, this is something we will discuss with each other, others will think about it with the sound engineer, and they will agree or disagree with me because I really worked hard to make things easier. I do not want to say that I have a lot of “savoura” in my kit...

But after you use them all, they are not savoura...

Yes, I use them, but not everyone sees it that way. I have many things, I would not like to be the engineer who has to isolate all these sounds, it is impossible, I know I give them a very difficult job, so I have found ways to help this, we will see what happens in the end.

If I were a sound engineer in charge, I would want at least 4-5 full days alone with this. I would like another two days after the other instruments came in to adjust to all these frequencies. However, I have to set up the drums in a couple of days. Once my sound has been finalized, we do not want to change it and I am not involved in the final production since the others take the time to make their own sounds. It’s a big challenge for me because I do not listen to the final product while I am recording.

Jordan can find his sounds at home as this is done with the keys. I cannot do that. When I get the 16 snare drums I have in different rooms, each one of them changes. If another person plays in them, their sound changes dramatically. It is strange. Also the guitar works every week for months while we are in the studio. I do not have this flexibility and luxury of time, nor do I see in the future that I want to change some parts or sounds after listening to the dozens of tracks that come from above them.

My toms had an explosively clear sound at the “Dream Theater”. It was awesome. However, you cannot change anything in the toms without affecting the “ride sources”, which are the rides, hi-hats, effects and stacks in my kit. Ride sources are more important to me than snare will ever be. I think I found a way to have more isolation in the sound so that I can hear more and go through all these tracks of the guitar and the keys.

Again, we are all trying to evolve. I try to make the work of all of us easier while at the same time I aim at the best compromise between listening to certain things and creating my drum tracks on them, with how it sounds on the other side and from the point of view of a finished track and the full sound where everyone they want to hear what they perceive.

Do you have any specific plans for the next album? When will you start composing and recording new material?

I’m so tired right now, with all the travel between clinics and the Dream Theater tour, that I need to go home and just stay with my family, I have no idea what ‘s going on, but let me tell you - it’ s just, what can I do to become a better drummer, to evolve into drums, so I will go home, start writing some riffs and put them together, regardless of whether they will be used or not. I’ll just do my best to contribute, and fall close to what we will probably follow for the next album. 

Thank you very much for your time Mike, it was my pleasure. 

Thank you very much Nikos, and I hope you enjoy tonight’s clinic.

Συνέντευξη Mike Mangini (Dream Theater)

«Στο “A Dramatic Turn Of Events” νομίζω πως ακούγομαι σαν να υπάρχουν δύο μόνο μικρόφωνα στο δωμάτιο»

Από τον Νίκο Καταπίδη

12/12/2014 @ 10:44

Είναι μεγάλη στιγμή όταν συναντάς έναν από τους αγαπημένους σου μουσικούς, και βλέπεις πως παραμένουν τόσο προσηλωμένοι στο στόχο τους, προσγειωμένοι και αγαπούν πραγματικά αυτό που κάνουν. Έτσι και o Mike Mangini, που βρέθηκε στη χώρα μας για το Zildjian Day στο Ωδείο Φίλιππος Νάκας (30 Νοεμβρίου), μας μίλησε για τον τρόπο που προσεγγίζει το παίξιμό του στα πλαίσια των Dream Theater, γεμάτος ενέργεια και όρεξη. Μάλιστα «έδιωξε» τον manager που ήρθε να μας προειδοποιήσει για το τέλος του περιορισμένου χρόνου που μας δόθηκε, ώστε να απαντήσει σε όσο το δυνατόν περισσότερες ερωτήσεις μας. Μεγάλος μουσικός, φοβερός τύπος. Η συνέχεια επί της οθόνης...

Mike καλώς ήρθες στην Ελλάδα μετά από τρία χρόνια. Φαίνεται πως δεν κρατήσατε την υπόσχεση που μας έδωσε ο James την τελευταία φορά, αφού δεν μας επισκεφθήκατε στα πλαίσια της περιοδείας για το “Dream Theater”. Δεν είχατε κάποια προσφορά για να παίξετε στην Ελλάδα;

Να σου πω την αλήθεια, δεν έχω κάποια ανάμειξη στο ποιες συναυλίες κανονίζονται, οπότε ρωτάς το λάθος άτομο φίλε μου. (γέλια)

Κάνατε μια μεγάλη σε διάρκεια περιοδεία, παίζοντας ένα απαιτητικό σετ περίπου τριών ωρών. Σε κάθε συναυλία έπαιζες με click track, οπότε αναρωτιέμαι κατά πόσο αυτό ήταν κουραστικό και πιεστικό για σένα, να προσπαθείς κάθε βράδυ να είσαι απόλυτα ακριβής στο παίξιμό σου...

Επίτρεψέ μου να σου πω το πως και γιατί είναι έτσι τα πράγματα για κάθε κομμάτι. Η ουσία είναι πως θέλουμε το κάθε show μας να είναι η καλύτερη δυνατή εμπειρία για σχεδόν κάθε οπαδό, άλλωστε δεν μπορούν να είναι όλοι ευχαριστημένοι. Αυτό μας είπαν και οι περισσότεροι άνθρωποι που μας είδαν, αυτό νιώσαμε κι εμείς. Τώρα πως μπορεί να γίνεται αυτό παίζοντας κάθε συναυλία με το ίδιο setlist αντί να αλλάζει συχνά, αυτό είναι το γιατί: επειδή και οι πέντε μας είμαστε στην ίδια φάση, προσπαθώντας να είμαστε όσο καλύτεροι γίνεται σε αυτό που κάνουμε, παίζοντας το ίδιο show είναι σαν να προσπαθούμε να πετύχουμε την τέλεια ηχογράφηση, στ’ αλήθεια όλοι αυτό προσπαθούμε να κάνουμε. Οπότε η συγκέντρωση και η προσοχή μας είναι πολύ καλύτερη, επειδή αλλάζοντας τα κομμάτια, σκέφτεσαι αυτές τις αλλαγές, προσέχεις διαφορετικά πράγματα, αλλαγές στο φωτισμό, στο βίντεο, στην ταχύτητα του βίντεο, ίσως ακόμη και το ρυθμό των delays στις κιθάρες, αλλάζουν τόσα πολλά που δεν μπορείς να αφοσιωθείς στην εκτέλεσή σου.

Η εκτέλεση απλά δεν μπορεί να είναι τόσο καλή, δεν γίνεται αν κάνεις αλλαγές, οπότε οι οπαδοί των Dream Theater όπου και να μας δουν, μας βλέπουν να προσπαθούμε να είμαστε όσο καλύτεροι μπορούμε, κάθε νύχτα να θέλουμε να πετύχουμε το τέλειο αποτέλεσμα, είτε πρόκειται για το πρώτο show που ακόμη τακτοποιούμε όλες τις προκλήσεις της παραγωγής, είτε πρόκειται για την τελευταία συναυλία. Δεν μπορείς να είσαι ο καλύτερός σου εαυτός όταν δεν νιώθεις άνετα με τα τραγούδια και τις αλλαγές στην παραγωγή, απλά δεν μπορείς, και πως να το κάνεις άλλωστε όταν το μυαλό σου είναι απασχολημένο με τις αλλαγές αυτές και τις στιγμές αβεβαιότητας;

To καινούργιο live άλμπουμ σας, “Breaking The Fourth Wall”, νομίζω έχει την καλύτερη παραγωγή τυμπάνων σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές σου στους Dream Theater. Θεωρείς πως επιτέλους βρήκες τον κατάλληλο ήχο για τη μπάντα; Έχει υπάρξει αρκετή κριτική για τον ήχο των drums στα προηγούμενα άλμπουμ, πιστεύεις πως εδώ όντως ακούγεσαι όπως θα ήθελες;

Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Το kit μου με πολλή δουλειά εξελίχθηκε από την τελευταία ηχογράφηση. Ο τεχνικός μου ο Eric συνέδραμε σε αυτό. Ο Lorne, που έκανε το live setup για την περιοδεία άλλαξε το κούρδισμα. Ο Nigel, o μηχανικός ήχου για την περιοδεία δούλευε μαζί μου από την περίοδο που έπαιζα με τον Steve Vai, και ο μηχανικός μίξης ο Rich είναι «Ο» άνθρωπος πίσω από το γυαλί. Αλλά όχι, η εξέλιξη του ήχου μου δεν έχει σταματήσει, υπάρχει χώρος βελτίωσης. Πάντα βελτιώνομαι, όλοι γύρω μου θέλουν να γίνουν καλύτεροι, είναι αυτό που κάνουμε όλοι μας, βελτιωνόμαστε.

Το kit μου για το “Breaking The Fourth Wall” δημιουργήθηκε με γνώμονα τα πράγματα που έμαθα από την ηχογράφηση του “Dream Theater”. Τώρα, έχω ήδη σκεφτεί κάποιες αλλαγές που έχω σχεδιάσει για να κάνω τη ζωή όλων πιο εύκολη για τον επόμενο δίσκο όσον αφορά τον ήχο, αλλά όχι δεν νομίζω ότι έχω καταλήξει κάπου, θα αλλάξει γιατί αλλάζουμε κι εμείς, είναι απλά αυτό που συμβαίνει. Όλοι εξελισσόμαστε, μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλον, αυτό είναι και το ωραίο της υπόθεσης.

Θέλω να πω, κοίτα, δεν είναι μόνο ο ήχος μου για τον οποίο μιλάμε, και ακουγόμουν εντελώς διαφορετικά στους δύο δίσκους. Αν θες απλά να ακούσεις τα drums μου με τον ήχο που είναι ο πιο αντιπροσωπευτικός στο πως έπαιξα, ο τρόπος που ακούω πράγματα και μετά παίζω, τότε άκουσε το “Mullmuzzler 2”. Για μια πιο έντονη έκδοση αυτού του ήχου, άκου το “Elements Of Persuasion” του James LaBrie. Αν ακούσεις το “Mullmuzzler 2”, είναι αυτό που ακούς από μένα στο δωμάτιο από τη δική μου πλευρά. Δεν λέω πως είναι ο καλύτερος ήχος μου για κάθε τύμπανο ξεχωριστά. Το “Elements Of Persuasion” είναι εκπληκτικό. Το kit για το “Mullmuzzler 2” το ολοκληρώσαμε σε μισή μέρα. Δεν είναι πολύς ο χρόνος, το λέω από την οπτική μου όταν άκουσα το τελικό προϊόν σε σχέση με το πως δημιούργησα τις σχέσεις μεταξύ του snare και των ride sources. Ειδικά τα ride μου είναι μερικές φορές όσο δυνατό είναι και το snare στην πραγματικότητα και σε σχέση με την δημιουργικότητά μου. Έτσι παίζω μέχρι σήμερα. Είναι εξίσου σημαντικά για μένα όταν δημιουργώ ένα κομμάτι στα drums.

Ωστόσο, δεν μπορώ να επιτύχω τον καλύτερο συνολικά ήχο βασιζόμενος μόνο σε ότι ακούω όταν κάθομαι πίσω από τα drums. Η διαρροή ήχου ανάμεσα στα toms και τα πιατίνια γίνεται ο εχθρός μου, οπότε πρέπει να συνεχίσω να αφήνω τους άλλους να με βοηθήσουν στο να γίνω κάτι παραπάνω από αυτό που αντιλαμβάνομαι και είμαι χαρούμενος να δεχθώ άλλες ιδέες.

Οπότε σήμερα, η τεχνολογία μας προσφέρει όλους αυτούς τους τρόπους, στα μικρόφωνα, τα δέρματα κι όλα αυτά, ώστε ο ήχος να ακούγεται καθαρότερος, ή καλύτερος για να χωρέσει και να ταιριάξει μαζί με 80 tracks μουσικής, υπάρχουν τρόποι να έχεις μεγαλύτερο έλεγχο. Τώρα με τους Dream Theater, έχω να κάνω με μουσική που έχει τόσα πολλά tracks που δεν μπορούμε καν να χωρέσουμε περισσότερα στον υπολογιστή, οπότε μιλάμε για πολλούς ήχους που πρέπει να διαπεράσεις. Εάν ήμουν ο υπεύθυνος μηχανικός για κάτι τέτοιο, θα μου έπαιρνε πραγματικά πολύ χρόνο να βρω τις πιθανότητες και τις εναλλακτικές για να δοκιμάσω πράγματα, οπότε απλά ακολουθώ, και είμαι ευγνώμων που αυτά τα άτομα έχουν τόσες γνώσεις. Περιμένω πως ο καθένας μας θα εξελιχθεί, γιατί είναι αυτό που κάνουμε, και όταν το κάνουμε μαζί είναι κάτι όμορφο.

Πέραν του ήχου, νομίζω πως το παίξιμό σου στα παλιότερα κομμάτια αυτή τη φορά αναδεικνύει το μοναδικό τρόπο που προσεγγίζεις τα τύμπανα. Σε κομμάτια όπως το “ The Shattered Fortress” ή το “Trial Of Tears”, για παράδειγμα, σκεφτόμουν πως όντως αυτή τη φορά παίζεις πιο ελεύθερα και δείχνεις τί μπορείς να κάνεις. Αυτοσχεδίασες αυτές τις αλλαγές κατά τη διάρκεια των συναυλιών, ή ήταν κάτι που είχες προετοιμάσει πριν το ξεκίνημα της περιοδείας;

Αυτό είναι κάτι που έκανα στα live, αυτοσχεδίαζα, αλλά αυτοσχεδίαζα βασιζόμενος σε αντιλήψεις, σκέψεις και αισθήματα την ώρα που έπαιζα. Με άλλα λόγια, στην αρχή ήθελα να νιώσω άνετα στο να ικανοποιήσω τη μπάντα και τους οπαδούς. Δεν ήθελα να ικανοποιήσω πρωτίστως τον εαυτό μου. Πάντα είναι ωραίο αυτό, αλλά δεν χρειάζεται να το κάνω. Πρέπει να ικανοποιήσω τους ανθρώπους με τους οποίους παίζω μαζί, ώστε να συνεχίσουμε να παίζουμε μαζί, σωστά; Πρέπει να ικανοποιήσω τους οπαδούς ώστε να θέλουν να ακούσουν περισσότερα και να είναι χαρούμενοι, τουλάχιστον οι περισσότεροι από αυτούς, οπότε για μένα, ξεκίνησα να έχω μια αίσθηση πως έφτασα σε ένα σημείο όπου έδειξα σε όλους ότι μπορώ να παίξω αυτά τα τραγούδια, «ορίστε, μπορώ να το κάνω». Ξέρουν ότι έχω ένα υψηλό επίπεδο τεχνικής, οπότε δεν έχω κάτι να αποδείξω χρησιμοποιώντας ένα τραγούδι για να δείξω τι μπορώ να κάνω, ή σαν επίδειξη των drums. Περισσότερο έχει να κάνει με το να παίζω πράγματα που ικανοποιούν όσο περισσότερους ανθρώπους γίνεται.

Τώρα, θέλω να δοκιμάζω διάφορα πράγματα απλά για να δω τι θα γίνει αν τα βγάλω από μέσα μου, χωρίς όμως να καταστρέψω το τραγούδι. Το DVD “Breaking The Fourth Wall” είναι μόνο το ξεκίνημα, δεν έκανα και πολλά, ειδικά σε σχέση με το τελείωμα της περιοδείας. Προς το τέλος της περιοδείας, ήμουν σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο παικτικά. Ξέρεις, αν το είχαμε βιντεοσκοπήσει, θα μπορούσαμε να κυκλοφορήσουμε δύο DVD και θα έβλεπες τη διαφορά, σίγουρα όχι δυο διαφορετικούς drummers αλλά θα έβλεπες μια σοβαρή εξέλιξη στο παίξιμό μου. Αυτό εννοούσα όταν μιλούσα για την απόφασή μας να παίζουμε το ίδιο σετ κάθε βράδυ. Ναι, τα κομμάτια είναι τα ίδια, αλλά μικρά σημεία είναι διαφορετικά και εκτελούνται με υπερβολική συγκέντρωση και προσήλωση.

Οπότε δοκίμαζες κάτι διαφορετικό κάθε βράδυ;

Δεν ξέρω αν ήταν κάθε βράδυ, τα πράγματα πάνε σε κύματα, πρέπει πρώτα να δοκιμάσω κάτι, να δω αν όλοι νιώθουν άνετα, και πρέπει να το νιώθω κι εγώ, αυτά δεν μπορείς να τα υπολογίσεις. Κοίτα, τα παιδιά στη μπάντα από την αρχή με υποστήριξαν στο να το κάνω αυτό. Δεν καθόντουσαν εκεί να με υποχρεώσουν να παίξω κάτι όπως στο δίσκο, μάλιστα δεν νομίζω πως θα ήθελαν ακριβώς κάτι τέτοιο, αλλά ξέρεις, μπορείς να τους ρωτήσεις, προσωπικά δεν τον νομίζω.

Για παράδειγμα, μπορώ να θυμηθώ πως ο James από την αρχή μου έλεγε, όπως και οι υπόλοιποι, «κάντο, παίξε όπως θες», αλλά υπάρχει ένα όριο. Εγώ είμαι υπεύθυνος για να αποφασίσω που θα παίξω με ασφάλεια, κι όταν λέω τη λέξη αυτή δεν εννοώ πως δεν θα δώσω τα πάντα, αλλά προσπαθώ να κάνω ότι νομίζω εγώ σωστό, αυτό προσπαθώ να πω. Προσπαθώ να ικανοποιήσω το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Το να ακούω τους υπόλοιπους να μου λένε να το προχωρήσω ενώ με εμπιστεύονται και ξέρουν πως δεν θα καταστρέψω τα αυθεντικά μέρη, αλλά τα εξελίσσω, ενισχύει την ευγνωμοσύνη μου για το ότι δουλεύω μαζί τους.

Πολλοί αναρωτιούνται για το βαθμό της ανάμειξής σου στη σύνθεση του “Dream Theater”. Ο John Petrucci είχε αποκαλύψει πως υπήρχαν κάποιες ιδέες σου που δεν χρησιμοποιήθηκαν στο δίσκο, τι είδους ιδέες ήταν αυτές, ρυθμικές, κάποιο riff ας πούμε, κάποια μελωδία;

Μέσα στην ομάδα μας, είναι κυρίως πράγματα που σχετίζονται με τα drums. Ο τρόπος που επικοινωνώ τις ιδέες είναι μέσω μιας εφαρμογής του Jordan για το iPad, ή με τα πλήκτρα. Τώρα, αυτό είναι το όργανό του, δεν θέλω να είμαι στο δωμάτιο, παίζοντας το μουσικό όργανο κάποιου άλλου, σωστά; Εννοώ πως είναι δικό του, αλλά είναι ο μοναδικός τρόπος που μπορώ να επικοινωνήσω, οπότε όταν είχα την ευκαιρία να το κάνω, ήταν λίγες οι φορές, επειδή υπήρχαν τόσες ιδέες από τους άλλους, που δεν υπήρχε χώρος για μένα να τους πω «περιμένετε παιδιά, μπορείτε να μου δώσετε 20 λεπτά ενώ σκέφτομαι ένα μελωδικό riff, μπορείτε να μου δώσετε αυτό το χρόνο;». Αυτό δεν γίνεται ποτέ. Πάντα γίνεται το ανάποδο, παραμένω σιωπηλός για δύο ώρες ή για 20 λεπτά, τους δίνω το χρόνο που χρειάζονται, είμαι χαρούμενος να το κάνω, απλά δεν γίνεται το αντίστροφο.

Οπότε δεν υπήρξαν πολλές ευκαιρίες για μένα να κάνω κάτι τέτοιο. Τώρα, ευτυχώς έχω πολλές ιδέες που δεν χρησιμοποιώ, αλλά επίσης ευτυχώς και οι άλλοι δεν κάθονται πίσω από τα drums μου να μου πουν τι να κάνω. Δεν μπλέκομαι σε αυτό που κάνουν, το κάνουν καλύτερα από μένα άλλωστε, οπότε έτσι έχουν τα πράγματα, τουλάχιστον έως τώρα.

O Jordan είχε πει πως με σένα στη μπάντα, οι Dream Theater έχουν τη δυνατότητα να κάνουν πράγματα που δεν μπορούσαν πριν, σε σχέση με τους ρυθμούς και το drumming, οπότε αναρωτιέμαι αν μπορείς να μας πεις ένα τραγούδι ή κάποιο μέρος ενός τραγουδιού που ήταν αποτέλεσμα των δικών σου ρυθμικών ιδεών;

Θες να πεις εσύ ένα κομμάτι;

Ναι αμέ!

Για πες!

Ας πάρουμε το “Illumination Theory” για παράδειγμα.

Ok, το σημείο που πάει «tu tu tu pa tu» (σ.σ.: Το κομμάτι στο 11:11 του τραγουδιού). Αυτή η φράση, πολλά από τα riffs στο ενδιάμεσο, άκουγα τι συνέθεταν οι υπόλοιποι, και όταν δεν είχαν ικανοποιηθεί από αυτό που έγραφαν, με κοίταζαν για να δώσω κάποια ιδέα, οπότε έλεγα εγώ «λοιπόν, τι λέτε να παίξουμε 3 εδώ» ή κάτι τέτοιο.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να πω πως δεν ξέρω αν αυτό είναι διαφορετικό από ότι έκαναν με τον Mike Portnoy, δεν ξέρω αν τους έλεγε «Ας κατεβάσουμε την τονικότητα κατά τρία ημιτόνια», γιατί αυτό είναι σύνθεση, μια σαφής συνεισφορά στην μελωδία που γίνεται copyright, τι ίδιο και τα τύμπανα αν οι νότες παίζουν πάνω τους, τότε και τα τύμπανα είναι μέρος αυτού, αλλά δεν ξέρω τι γινόταν πριν και δεν μπορώ να σου πω. Αυτό που μπορώ να πω είναι πως έκανα κάποιες προτάσεις με νότες, αλλά δεν ήταν πολλές γιατί έπρεπε να σταματήσω και να συνθέσω στο iPad. Αυτοί οι τύποι είναι τόσο γρήγοροι. Φαίνεται πως πάντα κερδίζουν αυτό τον αγώνα! (γέλια) Στο “Illumination Theory”, είναι αυτό το κομμάτι στη μέση, το άλλο που κάνω χτυπώντας τα στεφάνια των τυμπάνων, διάφορα τέτοια μικρά πραγματάκια, ότι έκανα μέχρι τώρα τουλάχιστον είναι τέτοια σημεία.

Αλλά η μεγαλύτερη διαφορά είναι σε κάποια σημεία, τώρα δεν μπορώ να αναφέρω κάποιο συγκεκριμένο όνομα, αλλά είχαν σκεφτεί κάποιες ρυθμικές αλλαγές όπου παίζω με τη μια πλευρά του σώματός μου ενώ κρατούσα ένα feeling στα 3/4 με την αριστερή μου πλευρά έτσι «ένα δύο τρία, ένα δύο τρία» (σ.σ.: Ο Mike παίζει το ρυθμό με το σώμα του). Θα το κάνω αυτό σήμερα στο clinic οπότε θα καταλάβεις τι εννοώ. Τέτοια πράγματα είναι που νομίζω μπορώ να κάνω λόγω της μηχανικής μου ικανότητας που μου επιτρέπει να παίζω δύο εντελώς διαφορετικές φράσεις την ίδια στιγμή, και να κάνω τις ρυθμικές αλλαγές να έχουν ένα σταθερό αίσθημα 3/4 ή 4/4, καταλαβαίνεις τι εννοώ;

Ναι νομίζω κάνεις κάτι ανάλογο και στο “Engima Machine”...

Ακριβώς, οπότε η ικανότητα συντονισμού μου σε σχέση με τους πολύρρυθμους είναι μάλλον αυτό που στόχευε ο Jordan όταν έκανε αυτή τη δήλωση. Φυσικά, δεν πρόκειται να κάτσω πίσω από τα όργανά τους, ούτε καν να δοκιμάσω να τους πω (σ.σ.: με αστεία φωνή) «Έι παιδιά, έι Petrucci, βρήκα ένα ωραίο riff στην κιθάρα», πως να το κάνω αυτό; Αλλά μου αρέσει να μου προτείνουν κάτι στα τύμπανα, ξέρεις αυτοί οι τύποι μπορούν να σκεφτούν φανταστικά πράγματα, μερικές φορές μπορεί να μου πουν «δοκίμασε το hi-hat εδώ» ή «για δοκίμασε κάτι τέτοιο», μου αρέσει αυτό, είναι κάτι που έκανα και με τον Steve Vai. Αυτός είναι και ο λόγος που είναι τόσο αρμονική η λειτουργία του συγκροτήματος, ξέρεις αυτά τα πράγματα δεν μπορείς να τα κάνεις προσποιητά.

Προς το τέλος της περιοδείας, κάνατε ένα ωραίο τζαμάρισμα στην εισαγωγή του “Trial Of Tears”, είναι μήπως μια ιδέα για το επόμενο άλμπουμ, ή απλά έτσι σας βγήκε και το παίξατε; (σ.σ.: Για να καταλάβετε τι εννοώ, δείτε το βίντεο εδώ)

Δεν έχω ιδέα, ήταν απλώς ένα τζαμάρισμα, ξέρεις πολλά από αυτά που παίξαμε στην περιοδεία για το “A Dramatic Turn Of Events” δεν χρησιμοποιήθηκαν σε κάποιο δίσκο, μερικά όμως τα χρησιμοποιήσαμε!

Ε, αυτό πρέπει να το κρατήσετε γιατί είναι πολύ καλό!

Χαίρομαι που σου άρεσε! Δεν έχω ιδέα για το αν θα ταιριάζει σε αυτό που θα κάνουμε στον επόμενο δίσκο.

Μιας και ανέφερες τον επόμενο δίσκο, έχεις θέσει κάποιους στόχους, είτε όσον αφορά στο drumming, είτε σε κάποιες μουσικές στιλιστικές αλλαγές που θα ήθελες να δοκιμάσεις;

Σε σχέση με τον ήχο, θα πω ξανά πως προσπαθώ να μάθω με κάθε εμπειρία που έχω, έμαθα πολλά από την ηχογράφηση του “Dream Theater”, έμαθα κάτι διαφορετικό από την ηχογράφηση του “A Dramatic Turn Of Events”. Από το “A Dramatic Turn Of Events”, έμαθα πολλά για το πως είναι να ακούγεσαι σαν να έχεις δυο μικρόφωνα στο δωμάτιο κι αυτό ήταν. Δεν είναι βέβαια η πραγματικότητα, αλλά αυτή είναι η εντύπωσή μου από τον ήχο μου.

Είναι κάπως, ok, έχουμε όλα αυτά τα τύμπανα στο δωμάτιο, και ακούς όλο το leakage, επειδή έχω όλα αυτά τα πράγματα... Μόλις προσθέσεις ένα δισεκατομμύριο κιθάρες και πλήκτρα, τότε όλες οι λεπτομέρειες και η δύναμη εξαφανίζεται χωρίς να κάνεις κάποιες λεπτομερείς αλλαγές στο equalization.

Όσον αφορά στο στυλ, είμαι σε ένα νέο επίπεδο μετά από δύο δίσκους τόσο παικτικά, όσο και από θέμα άνεσης.

Για το leakage που είπες, φαντάσου πως στο drum track του “On The Backs Of Angels” ακούγεται και η φωνή σου σε ένα σημείο, αμέσως μετά το σόλο του Jordan στο πιάνο που ξαναμπαίνεις στο κομμάτι...

Ναι σίγουρα ακούγεται, πάντα μετράω, οπότε σίγουρα ακούγεται. Τα μέλη μου εξάλλου πρέπει να υπακούν στο χρόνο. Πού είναι ο χρόνος και πού τον εντοπίζω; Τον αισθάνομαι μέσω της φωνής μου ώστε τα μέλη μου να έχουν κάτι απτό για να στηριχθούν. Στο “Dream Theater”, έμαθα πολλά για την αίσθηση των ρυθμικών αλλαγών επειδή το snare ήταν κάτι πολύ διαφορετικό, δεν ήταν κάτι που σκέφτηκα εγώ, όμως εξελίχθηκα και άλλαξα εξαιτίας αυτού, κοίτα τι έκανα: Ο πολύ διαφορετικός ήχος με έκανε να μην παίζω τις ghost notes στο snare αλλά στα ride πιατίνια και τα hi-hats, οπότε λόγω της αλλαγής που μου πρότειναν, κι επειδή είχα τη δυνατότητα να προσαρμοστώ στις ιδέες κάποιου άλλου, εξελίχθηκα. Θέλω να είμαι ξεκάθαρος σ’ αυτό, εάν είμαι πολύ πεισματάρης με τα πράγματα που θέλω, τον τρόπο που θέλω, πως θα βελτιωθώ; Αν κάτι νέο εμφανιστεί και σκεφτώ «αυτό είναι κάτι που δεν θέλω πραγματικά», αλλά ξέρω πως κάποιος έχει όραμα, θα το κάνω, γιατί ξέρω πως με εμπιστεύονται, πως είμαι καλός άνθρωπος, οπότε ας το κάνουμε μαζί, ας δουλέψουμε μαζί και ας το ακολουθήσουμε.

Και κοίτα τελικά τι έβγαλαν από μένα, ένα διαμάντι, ειλικρινά δεν θα γύριζα πίσω να το αλλάξω επειδή ο ήχος του snare ήταν κάτι που δεν ήθελα, επειδή όλοι πήραμε κάτι από αυτό, σωστά; Οπότε είναι αυτό που είναι, και ξέρω πως και με τον επόμενο δίσκο θα εξελιχθώ περισσότερο. Αυτό που κάνω τώρα είναι να προετοιμαστώ, έχω ήδη σκεφτεί τρόπους να κάνω τη δουλειά όλων ευκολότερη και να διαχειριστώ τον ήχο μου, αυτό είναι κάτι που θα συζητήσουμε μεταξύ μας, οι άλλοι θα το σκεφτούν μαζί με το μηχανικό ήχου, και θα συμφωνήσουν ή θα διαφωνήσουν μαζί μου, επειδή πραγματικά έχω δουλέψει σκληρά για να κάνω τα πράγματα ευκολότερα. Δεν θέλω να πω πως έχω πολλή «σαβούρα» στο kit μου...

Αφού τα χρησιμοποιείς όλα όμως, δεν είναι σαβούρα...

Ναι τα χρησιμοποιώ, αλλά δεν το βλέπουν όλοι έτσι. Έχω πολλά πράγματα, δεν θα ήθελα να είμαι ο μηχανικός που πρέπει να απομονώσει όλους αυτούς τους ήχους, είναι κάτι αδύνατο, ξέρω πως τους δίνω μια πολύ δύσκολη δουλειά, οπότε έχω βρει τρόπους ώστε να το βοηθήσω αυτό, θα δούμε τι θα γίνει τελικά.

Εάν ήμουν εγώ υπεύθυνος μηχανικός ήχου, θα ήθελα τουλάχιστον 4-5 γεμάτες μέρες μόνος μου με αυτό. Θα ήθελα μετά άλλες δυο μέρες αφού έμπαιναν και τα υπόλοιπα όργανα ώστε να προσαρμοστώ σε όλες αυτές τις συχνότητες. Ωστόσο, πρέπει να στήσω τον ήχο των τυμπάνων σε μια-δυο μέρες. Μόλις έχει οριστικοποιηθεί ο ήχος μου, δεν θέλουμε να τον αλλάξουμε και δεν εμπλέκομαι στην τελική παραγωγή αφού και οι άλλοι βάλουν το χρόνο να φτιάξουν τους δικούς τους ήχους. Είναι μια μεγάλη πρόκληση για μένα επειδή δεν ακούω το τελικό προϊόν όσο ηχογραφώ.

Ο Jordan μπορεί να βρει τους ήχους του στο σπίτι αφού αυτό γίνεται με τα πλήκτρα. Εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Όταν παίρνω τα 16 snare drums που έχω σε διαφορετικά δωμάτια, καθένα από αυτά αλλάζει. Εάν ένα άλλο άτομο παίξει σε αυτά, αλλάζει δραματικά ο ήχος τους. Είναι παράξενο. Επίσης η κιθάρα δουλεύεται κάθε βδομάδα για μήνες ενώ είμαστε στο στούντιο. Δεν έχω αυτή την ευελιξία και την πολυτέλεια του χρόνου, ούτε και βλέπω στο μέλλον ώστε να θέλω να αλλάξω κάποια μέρη ή ήχους αφού ακούσω τις δεκάδες tracks που μπαίνουν από πάνω τους.

Τα toms μου είχαν εκρηκτικά καθαρό ήχο στο “Dream Theater”. Ήταν φοβερά. Ωστόσο, δεν μπορείς να αλλάξεις οτιδήποτε στα toms χωρίς να επηρεάσεις τα «ride sources», που είναι τα rides, hi-hats, τα εφέ και τα stacks στο kit μου. Τα ride sources είναι πιο σημαντικά για μένα απ ότι θα είναι ποτέ το snare. Νομίζω πως βρήκα έναν τρόπο να έχω μεγαλύτερη απομόνωση στον ήχο ώστε να ακούγομαι περισσότερο και να περνάω όλα αυτά τα tracks της κιθάρας και των πλήκτρων.

Ξανά, όλοι μας προσπαθούμε να εξελιχθούμε. Προσπαθώ να κάνω τις δουλειές όλων μας ευκολότερες ενώ παράλληλα στοχεύω στον καλύτερο συμβιβασμό μεταξύ του πως ακούω κάποια πράγματα και δημιουργώ τα drum tracks μου πάνω σε αυτά, με το πως ακούγεται στην άλλη πλευρά και από την οπτική ενός τελειωμένου κομματιού και του πλήρους ήχου όπου όλοι θέλουν να ακουστεί αυτό που οι ίδιοι αντιλαμβάνονται.

Έχετε κάποια συγκεκριμένα σχέδια για το επόμενο άλμπουμ; Πότε θα αρχίσετε να συνθέτετε και να ηχογραφείτε το νέο υλικό;

Είμαι τόσο κουρασμένος αυτή τη στιγμή, με όλα τα ταξίδια μεταξύ των clinics και της περιοδείας των Dream Theater, που χρειάζομαι να πάω σπίτι και απλώς να μείνω με την οικογένειά μου, δεν έχω ιδέα τι συμβαίνει, αλλά θα σου πω αυτό, απλά κάνω ό,τι μπορώ για να γίνω καλύτερος drummer, να εξελιχθώ στα τύμπανα, οπότε θα πάω σπίτι, θα αρχίσω να γράφω κάποια riffs και να τα βάζω μαζί, άσχετα με το αν θα χρησιμοποιηθούν ή όχι. Απλά θα κάνω ό,τι μπορώ για να συνεισφέρω, και να πέσω κοντά σε αυτό που πιθανόν να ακολουθήσουμε για τον επόμενο δίσκο.

Σ’ ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου Mike, ήταν ευχαρίστησή μου.

Ευχαριστώ κι εγώ πολύ Νίκο, κι ελπίζω να απολαύσεις το αποψινό clinic.